tag:blogger.com,1999:blog-81613110958821152092011-11-28T09:12:51.856+08:00cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-12302624867229374822010-09-09T21:20:00.003+08:002010-09-09T23:11:49.414+08:00<div align="justify">မမ...................ကေလးမေလးက ေနာက္မွ ကြ်န္မကိုသိုင္းဖက္ၿပီးေၿပာသည္။ ကြ်န္မတခ်က္ၿပံဳးလွည္႔ၾကည္႔ၿပီး သူမအားရင္ခြင္ထဲ ဆဲြသြင္းလုိက္သည္။ ဒီေလာက္ၾကာသည္အထိ အတူေနလာေသာ္လည္း ကြ်န္မသူမ၏ အရိပ္အကဲကို မသိေသးသည္႔အတြက္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အၿပစ္တင္ရေပလိမ္႔မည္။ အမွန္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မသိသင္႔သည္။ သူမေခၚလုိက္ေသာ မမဆိုသည္႔ ေနာက္ကြယ္တြင္ ေၾကကဲြမွုတစ္ခု ခုိေအာင္းေနသည္ကို ကြ်န္မ သိသင္႔သည္။ဟုတ္ပါသည္...သူမေၾကကဲြေနခဲ႔ပါသည္။</div><div align="justify">"မမ.....ညီမေလးတို႕ ညီအစ္မသံုးေယာက္ ကေလးၿမိဳ႕ကုိ ေနာက္တပါတ္ထဲသြားရမယ္မ......ေမေမကေတာ႕ ရန္ကုန္မွာပဲေနခဲ႔လိမ္႔မယ္..... ေဖေဖကေတာ႕ ဗန္းေမာ္ကိုၿပန္သြားရလိမ္႕မယ္.....မ။ ကေလးမွာက ညီမေလးအေဒၚေတြ ရွိတယ္။ သူတို႕က သေဘာအရမ္းေကာင္းႀကတယ္မရဲ႕"</div><div align="justify">ကြ်န္မ လံုး၀မထင္မွတ္ထားတဲ႕ အခ်ိန္တြင္ ၾကားလုိက္ရခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ အလြန္အံၾသသြားမိသည္။ ပံုမွန္ဆုိ သူမငုိေပလိမ္႔မယ္ ဒါေပမယ္႔ ဒီတစ္ၾကိမ္သူမ မငိုပါေခ်။ သူမေၾကကဲြေနဟန္ရွိေသာ္လည္း မငိုေတာ႔ေခ်....ငိုအားသန္ေသာ ဒီကေလးမေလး...အရြယ္နွင္႔မမွ်ေအာင္ ေလာကဓံခံရေသာ ဒီကေလးမေလး.. ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ႔ မငိုေတာ႔ေခ်.......</div><div align="justify">xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx</div><div align="justify">ဒီေန႕သည္ ကေလးမေလး ကေလးၿမိဳ႕ကိုသြားမည္႔ေန႕ၿဖစ္သည္။ သူမက ကြ်န္မကို ကေလးၿမိဳ႕ကို လုိက္ဖုိ႔ေခၚေနသည္။ ဟုတ္ပါသည္ ကြ်န္မလည္း ထုိကေလးမေလးအား အလြန္ပင္ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္မဘ၀ကိုကား ကြ်န္မ မပိုင္။ ကြ်န္မ ဘာမွမေၿပာေတာ႔ပဲ ၿပံဳးေနလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူမက "ဟုတ္တယ္ေနာ္မ မ..မွာမွ ေလယာဥ္လက္မွတ္မရွိတာေနာ္.. ေလယာဥ္လက္မွတ္က ေစ်းၾကီးတယ္မရဲ႕ ... ညီမေလးစုထားတာနဲ႕လည္းမေလာက္လို႔ ေလာက္ရင္ မကိုပါ တခါတည္းေခၚသြားတယ္သိလား..." ကြ်န္မ ရယ္လိုက္မိသည္။ " မရယ္ ညီမေလး ဖုန္းေတာ႕ဆက္မွာေပါ႔" တဲ႔ေလ....</div><div align="justify">xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx</div><div align="justify">ကြ်န္မ ေလယာဥ္ကြင္းကို လုိက္ပို႔ခြင္႔မရွိပါ....ေနာက္ထပ္သူမနွင္႔ ေတြ႔ရဖုိ႔လည္း မေသခ်ာေတာ႔ပါ....ေနာက္ၿပီး...ကြ်န္မ ဘယ္ကိုသြားလုိ႔ ဘယ္ကိုလာရမွန္းလည္းမသိပါ....ကြ်န္မစဥ္းစားေနခိုက္ ကြ်န္မေခါင္းေတြမူးလာသည္။ ကြ်န္မ ေခါင္း...ေတြ....မူး....လာ.......</div><div align="justify">xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx</div><div align="justify">ကြ်န္မ ၿပန္သတိရလာခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မနွင္႔ မရင္းနွီးေသာ ေနရာသို႔ေရာက္ေနသည္။ ဒီတစ္ခါလည္း ကြ်န္မ ထပ္ၿပီးေတာ႕ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္အား ထပ္ၿပီး ေစာင္႔ေရွာက္ရေပဦးမယ္....ကြ်န္မ၏တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရေပဦးမယ္....ဒီတစ္ခါေတာ႕ ကြ်န္မ ေစာင္႔ေရွာက္ရမည္႔ ေကာင္မေလးေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္ခြင္႔ရွိသည္။ ကြ်န္မ အနီးကပ္ေစာင္႔ေရွာက္ခြင္႔ရွိေပသည္။</div><div align="justify">တစ္ေန႕ကြ်န္မ ေစာင္႔ေရွာက္ေနသည္႔ ေကာင္မေလးေက်ာင္းသို႔ လုိက္သြားတုန္း....</div><div align="justify">"မ....." ကြ်န္မလွည္႔ၾကည္႔လုိက္မိသည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္မကိုေခၚေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ သာမန္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မကို လူသားတုိ႕မၿမင္ရေခ်။ ထိုေကာင္မေလးက ကြ်န္မကိုၿမင္သည္။ ကြ်န္မ အလြန္ပင္ အံၾသမိသည္။ " မ.. ညီမေလးကို မမွတ္မိဘူးလား" ကြ်န္မ ၀မ္းသာသြားသည္.. ကြ်န္မအရင္တခ်ိန္က ေစာင္႔ေရွာက္ေပးခဲ႔ေသာ ကေလးမေလး...ဟုတ္သည္ ကြ်န္မ သူမ၏ ေၿပာင္းလဲသြားေသာ ရုပ္သြင္ကို မမွတ္ေတာ႔ေသာ္လည္း သူမ၏ အသံကိုမွတ္မိသည္။ ဟုတ္သည္ ထုိကေလးမေလးပင္။</div><div align="justify">xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx</div><div align="justify">" ဟိတ္.....................................အရင္တုန္းကလုိပဲ ငိုေသးလား " ဟု ကြ်န္မက ခ်စ္စနိုးနဲ႕ေခါင္းကိုအသာအယာပြတ္ၿပီးေမးလုိက္မိသည္။ သူမနွင္႔ အဆက္အသြယ္ၿပတ္သြားေသာ ခဏတာအတြင္း ဆယ္စုနွစ္ဆုိေသာ ကာလတစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္သြားခဲ႔မွန္း ကြ်န္မ မသိခဲ႔ေခ်....သူမက ကြ်န္မကို ၿပံဳးၿပသည္။ ကြ်န္မတုိ႕နွစ္ေယာက္ ၾကာၾကာေတာင္ ေတြ႕ခြင္႔မရလုိက္ပါေခ်။ သူမေက်ာင္းတက္စရာရွိေသးသည္ဟု ဆုိလာေသာေၾကာင္႔ ကြ်န္မတို႕ လမ္းခဲြခဲ႔ၾကသည္။ ယခုကြ်န္မ၏တာ၀န္သည္လည္း ၿပီးဆံုးေတာ႕မည္ ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ကြ်န္မ ၿမန္မာနုိင္ငံၿပန္လွ်င္ အိမ္ကိုဘာမွာဦးမလဲဟု ေမးလုိက္ေသာအခါ " မမ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီမေလး အေမကိုေၿပာေပးလုိက္ပါေနာ္............... ညီမေလး မငိုေတာ႔ပါဘူးလို႔....ညီမေလး အရင္လုိ မငိုေတာ႔ပါဘူးလို႔ ညီမေလး အခက္အခဲေတြကို ငုိၿပီး မေၿဖရွင္းေတာ႔ပါဘူးလို႔.... ေၿပာၿဖစ္ေအာင္ေၿပာလုိက္ပါေနာ္ ဆက္ဆက္ေၿပာေပးလုိက္ပါေနာ္ မ"</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-1230262486722937482?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-3096598219857067482010-07-29T22:16:00.012+08:002010-07-29T23:02:45.858+08:00<div align="justify">အဲဒါ.....................အဲဒါ ညီမေလးရဲ႕ ေဖေဖ..ဟုတ္တယ္ ေဖေဖငိုေနတာမရဲ႕.. ေဖေဖငိုေနတာ.. ညီမေလးဘယ္လုိလုပ္ရမွာလဲ.. အခုခ်ိန္မွာ ညီမေလး ဘာကူညီနုိင္ဦးမွာလဲ... ဘယ္လုိလုပ္မွ ဒီဒုကၡေတြ ၿပီးဆံုးမွာလဲ မရယ္.. ညီမေလးကိုေၿပာပါအံုး.. အခုဘယ္လုိလုပ္ရမွာလဲ... ကြ်န္မ ဘာၿပန္ေၿပာရမွာလဲ..ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီေနရာကို ဘယ္လုိေရာက္လာမွန္းမသိတာ.. ကြ်န္မကေရာ ဘာကူညီနုိင္အံုးမွာလဲ.. ကြ်န္မအခုခ်ိန္မွာ တတ္နိုင္တာဆုိလို႕ သူေၿပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးဖုိ႕ပဲရွိတာပဲ.. ကြ်န္မ မငိုပါနဲ႕လို႕ေတာ႔ မတားခ်င္ဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မ သူ႕ကိုမငိုေစခ်င္ပါ.. မငိုပါနဲ႔ ကေလးရယ္ .. ေက်းဇူးၿပဳၿပီး မငိုပါနဲ႕....</div><br /><div align="justify">***********************************************************************</div><br /><div align="justify">ကြ်န္မ တစ္ခ်က္ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ နိုးလာသည္.. ေဘးနားၾကည္႔လိုက္ေတာ႕ သူမလည္း ကြ်န္မေဘးမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ သူမအေဖ ၀ယ္လာဟန္တူေသာ အၿဖဴေရာင္ handbag ေလးကို လြယ္ထားရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ ကြ်န္မကိုလာရွာရင္း.. ကြ်န္မအိပ္ေနသည္ကိုၿမင္ၿပီး..သူပါေဘးနား၀င္အိပ္ပံုရသည္။ ကြ်န္မ အသာအယာ သူမဆံမွ်င္ေတြကို သပ္ေပးလိုက္သည္။ အတူေနလာေသာ သံေယာဇဥ္ေၾကာင္႔ပဲလားမသိ.. ကြ်န္မ သူ႕ကိုမထိခိုက္ေစခ်င္ပါ။ ၿဖစ္နုိင္ရင္ ကြ်န္မသူ႕ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားခ်င္သည္။ နယ္ကြ်ံေနေသာ အေတြးေတြေၾကာင္႔ သူမနိုးလာသည္ကိုပင္ ကြ်န္မ သတိမထားမိ။ ကြ်န္မ သတိထားမိလိုက္လို႔ ၾကည္႔လုိက္ေသာအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ မ်က္စိေရွ႕မွာ အခံြမာေသာ အသီးတစ္လံုး......</div><br /><div align="justify">မမ စားၾကည္႔.. စားေကာင္းတယ္.. သူမရဲ႕ ေသးသြယ္ေသာ လက္ကေလးကိုရမ္းၿပီး.. ကြ်န္မမ်က္စိေရွ႕မွာ အသီးကို ဘယ္ညာကစားၿပေနသည္။ ကြ်န္မ ၿပံဳးၿပီး သူမေပးေသာ အသီးေလးကို လွမ္းယူလုိက္သည္။ ၿပီးေတာ႕ သူမကို လွမ္းၾကည္႔လုိက္မိသည္။ ၾကည္႔စမ္း... သူမကြ်န္မကို ၿပံဳးၿပေနသည္.... တစ္မ်ိဳးေတာ႕တစ္မ်ိဳးပဲ.. ကြ်န္မ တစ္ခုခုမွားယြင္းေနသလုိခံစားလုိက္ရသည္... ခ်က္ခ်င္းကြ်န္မ ရင္ထဲဟာသြားသည္။ ကေလးမေလးပံုစံက တစ္ခုခုေတာ႔ ၿဖစ္ေနသည္... ကြ်န္မ ၿပာသြားသည္.. သူမ ဘာၿဖစ္ထားတာပါလိမ္႕.....ဒါေပမယ္႕ သူမ အၿပံဳးက ၿဖဴစင္မွု ပကတိ.........</div><br /><div align="justify">*******************************************************************</div><br /><div align="justify">ကြ်န္မရဲ႕ ပူေလာင္ေနတဲ႕စိတ္ကို ခဏထိန္းနုိင္ေအာင္ မ်က္လံုးမွိတ္ထားလုိက္သည္။ ကြ်န္မအေကာင္းဆံုးအေၿခအေနကို စဥ္းစားၾကည္႔သည္.. မမ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ.. သူမ ကြ်န္မ လက္ကိုလာဆဲြၿပီး တုိးတိုးေလး ေၿပာရွာသည္... ကြ်န္မ မ်က္လံုးကို ဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္သည္... ေနာက္မွ အေတြးတစ္ခု လက္ခနဲ ၀င္လာသည္... ကြ်န္မ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္လုိက္မိသည္။ သူမကေတာ႕ ကြ်န္မကို မ်က္လံုးေလး၀ိုင္းၿပီး ေၾကာင္ၾကည္႔ေနသည္။ ၾကည္႔စမ္း... ဒီကေလးမေလးရဲ႕ ေရွ႕က သြားနွစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိေတာ႕တာပဲ။ အရင္ေန႕ေတြက သူမေၿပာေၿပာေနလို႔ေတာ႕ သတိထားလုိက္မိေသးသည္.. ဒါေပမယ္႕ အမွတ္တမဲ႔ပါပဲ... သူမသြားႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ေနေၾကာင္းကို... ထို႔ေနာက္ ကြ်န္မေမးလုိက္သည္... ေရွ႕သြားနွစ္ေခ်ာင္း ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ.. ဟီး ၾကြက္သြားနဲ႕ ညီမေလးသြားနဲ႕လဲလိုက္ၿပီေလ မရဲ႕... ဒီေန႕ မနက္ သစ္ၾကားသီးကို သြားနဲ႕ကိုက္လိုက္တာ က်ိဳးသြားတယ္.. နာေတာ႕သိပ္မနာဘူး.. ဟီး... ေၾသာ္... ဒါနဲ႕ ေစာနက ညီမေလးေပးတဲ႕ အသီးေရာ.. သြားနဲ႕ေတာ႕မကိုက္နဲ႕.. မေရ..တံခါးနဲ႕ညွပ္စား.. သိလား..ကြ်န္မ သူမေခါင္းေလးကို အသာအယာထုလုိက္မိသည္... ေသခ်ာသည္မွာေတာ႕ ကြ်န္မတုိ႕နွစ္ေယာက္ ရယ္ေမာမိလုိက္ၾကသည္..</div><div align="justify">***********************************************************************</div><div align="justify">ဆက္ပါအံုးမည္........</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-309659821985706748?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-3659830381829379472009-08-03T23:46:00.001+08:002009-08-16T23:11:51.472+08:00<div align="justify">ကြ်န္မၾကည္႔ရင္းၾကည္႔ရင္းႏွင္႔ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးခံစားရလာတယ္။ သူ …သူ … ခုန္ခ်ေတာ႔မလို႔လား။ မၿဖစ္ဘူး သူခုန္ခ်လို႔မၿဖစ္ဘူး။ သူဘ၀ကို ဒီလိုပဲအရံွူးေပးေတာ႔မလုိ႔လား။ ကြ်န္မမွာတာ၀န္အၿပည္႔ရွိတယ္။ ကြ်န္မသူ႕ကိုေစာက္ေရွာက္ဖို႔ ဒီကုိေရာက္လာတာၿဖစ္ရမယ္။ကြ်န္မသူ႕ကိုၿပန္လာဖုိ႔ ေအာ္ေၿပာလိုက္တယ္။ သူနားမေထာင္ပါ။ တေရြ႕ေရြ႕ဆက္သြားေနသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္ သူရပ္ၿပီး ေအာက္ကိုငံု႔ၾကည္႔ေနၿပန္တယ္။ ကြ်န္မလည္း လုိက္တက္ဖို႔ၾကိဳးစားလုိက္သည္။ကြ်န္မ ထုတ္တန္းေပၚေရာက္သည္အထိ သူဒီတိုင္းပဲ ရွိေနပါေစ။ ကြ်န္မ တၿဖည္းၿဖည္း အေပၚတက္သြားသည္။ တၿဖည္းၿဖည္းၿမင္႔တက္လာတဲ႔ အၿမင္႔ေၾကာင္႔ ကြ်န္မမိုက္ခနဲ မူးသြားသည္။ မ်က္စိအၿမန္မွိတ္ၿပီး နီးစပ္ရာ တုိင္တစ္တုိင္ကို ကိုင္လိုက္သည္။ သူကေတာ႔ ရပ္ၿမဲရပ္ေနတုန္းပဲ။ ကြ်န္မအေတြးတစ္ခ်က္ေပၚလာသည္။ ၾကည္႔ရတာ သူေသမွာကို ေၾကာက္ေနလို႔ ခုန္မခ်တာၿဖစ္မယ္။ အင္းေပါ႔ေလ ကေလးပဲ ေပါက္ကရသာေတြးရံုေတြးတာ တကယ္ေတာ႔လည္း ဘယ္လုပ္ရဲပါ႔မလဲေနာ္။ အၿမင္႔အဟုန္ေၾကာင္႔ ဒူးေခါင္းေခ်ာင္ေနတဲ႔ ကြ်န္မ သူ႕အားသြားေရာက္၍ ဆဲြယူနုိင္အားလည္းမရွိပါ။ ေတာ္ေသးသည္ သူ႔၏ မလုပ္ရဲတဲ႔စိတ္ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ကြ်န္မရပ္ၿမဲေနရာမွာပဲ သူ႔ကို ၾကည္႔ေနလိုက္မိတယ္။ ထို႔ေနာက္သူက ကြ်န္မဘက္သို႔ တစ္ခ်က္လွည္႔ၾကည္႔လုိက္တယ္။ သူကေၿပာတယ္ သူတို႔သူ႕ဦးေလးအိမ္ၿဖစ္တဲ႔ ယခုအိမ္ေလးကိုေဆာက္တုန္းက လူတစ္ေယာက္ ထုတ္တန္းေပၚကၿပဳတ္က်ၿပီးေသဖူးတယ္တဲ႔။ သူ႕ဘာသူ အရက္မူးၿပီး ၿပဳတ္က်ေသတာတဲ႔။ သူကဆက္ေၿပာေသးတယ္။ လူေတြေသသြားၿပီးရင္ ဘယ္ကိုသြားၾကသလဲတဲ႔။ ကြ်န္မ မေၿဖနုိင္ပါ။ ေဟာ ……ေၿပာရင္းနဲ႔ ေသၿခင္းတရားေတြပါလာၿပီ။ မၿဖစ္ပါ ဘယ္လိုမွ မၿဖစ္ပါ။ ကြ်န္မ အားယူၿပီးထၾကည္႔လုိက္သည္။ ကြ်န္မဘယ္လိုၿဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္အၿမင္႔ေလးကို ေၾကာက္ေနရတာပါလိမ္႔။ ၁၀နွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ မေၾကာက္တဲ႔ ထိုအၿမင္႔ကို ကြ်န္မေၾကာက္ေနတာ အံ႔ၾသစရာပဲ။ ကြ်န္မထိုကေလးမေလးအားေၿပာလိုက္သည္။ သမီးမလုပ္နဲ႔ေနာ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္။ အမေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီကိစၥက အခုလုိေၿဖရွင္းယံုနဲ႔ၿပီးမွာမွမဟုတ္တာ။ သူကြ်န္မကို ဘာမွမေၿပာပဲေငးၾကည္႔ေနသည္။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ကြ်န္မစကားမ်ားမွားသြားၿပီလားမသိ။ သူၾကည္႔ၿမဲၾကည္႔ေနၿပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူက အမ ညီမေလး ဘယ္ေတာ႔မွ ခုန္မခ်ပါဘူးတဲ႔။ အခုမွ ကြ်န္မသက္ၿပင္းခ်နိဳင္ေတာ႔သည္။ သူက လူၾကီးေလးတစ္ေယာက္ပမာ ဆက္ေၿပာတယ္။ သူေသရမွာေၾကာက္လို႔မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ သူေသဖို႔လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္စဥ္းစားဖူးတယ္တဲ႔။ သူ႕အစ္မ မေက ကိုေတာင္ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿပလုိက္ေသးတယ္တဲ႔။ အၾကိမ္ၾကိမ္စဥ္းစားလုိက္တုိင္း ေပၚလာတဲ႔ အေတြးတစ္ခု ရွိတယ္တဲ႔။လူေတြေသရင္ ေသသြားတဲ႔သူအတြက္ကေတာ႔ ေအးခ်မ္းသြားေပမယ္႔ အသက္ရွင္က်န္ခဲ႔တဲ႔သူေတြက စိတ္ဆင္းရဲၿပီး က်န္ခဲ႔တာတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ အခုခ်ိန္မွာ သူ႔တို႔ မိသားစု စားစရာေတာင္မရွိေသးတာ သူကပါ အခုခ်ိန္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသတ္ေသလိုက္ရင္ အသုဘစရိတ္ကို ဘယ္လိုေၿဖရွင္းမွာလဲတဲ႔။ ကြ်န္မရယ္ခ်င္သြားသည္။ ကြ်န္မ မရယ္မိေအာင္ မနည္းထိန္းရသည္။ေအာ္ ကေလးမရယ္ ေတာ္ေတာ္လည္းသိတတ္ပါေပတယ္။ ေၿပာရရင္ သူဥာဏ္မွီသေလာက္ ေတြးတတ္တာေလးကိုပဲ ခ်ီးက်ဴးမိပါေတာ႔သည္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔ရဲ႕ဒီလိုအေတြးက သူ႕ကို ကယ္ခဲ႔တာပါပဲ။<br />ေနာက္ေန႔လဲ ကြ်န္မသူ႕အနားမွာ ရွိေနၿပန္သည္။ ကြ်န္မဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။ ကယ္ပါအံုး။ ကြ်န္မ ဘာလို႔ဒီေနရာေရာက္ေနတာလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီကေလးမေလးကို ေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔ ကြ်န္မကို တကယ္ပဲ ဒီလႊတ္လိုက္တာလား။ ဒါဆို ကြ်န္မရဲ႕ ဘ၀အမွန္က ဘာလဲ။ ကြ်န္မအေတြးေတြကို ထုိကေလးမေလးက ၿဖတ္ေတာက္ပစ္လုိက္ၿပန္ပါသည္။ မမ သိလား ေဇာ္၀မ္းကို။ ရုပ္ရွင္မင္းသားေလ။ သီခ်င္းလည္းဆုိတယ္ေလ။ အခုသူအိမ္ေရွ႕မွာသိလားမ။ ကြ်န္မ သူ႕မ်က္နွာေလးၿပံဳးေနတာကို ပထမဆံုးၿမင္ဖူးလိုက္သည္။ ဒီလိုက်ေတာ႕လည္း ကေလးမေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသား။ ဟုတ္လားသမီးရဲ႕ ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ညီမေလးတို႔ ေက်ာက္စိမ္းကုိ လာၾကည္႔တာမရဲ႕။ ေက်ာက္က မိုးကုတ္က ယူလာတုန္းကေတာ႔ သိန္းတစ္ရာေလာက္တန္တယ္ေၿပာတယ္။ အခု ၿပန္ေရာင္းမယ္လုပ္ေတာ႔ အထဲက ေက်ာက္ရည္ေတြ ရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔။ လိမ္သြားၾကတာေလ ညီမေလးတို႔ကို။ ေမေမတို႔ကလည္း မသိေတာ႔ ခံရတာေပါ႔။အခု ေဇာ္၀မ္းက ပဲြစားလာလုပ္တာ။ အၿမန္ေရာင္းနုိင္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းတယ္မေရ။ တကယ္ေၿပာတာ။ အဲဒါဆုိရင္ နဲနဲေတာ႔ အသက္ရွဴေခ်ာင္တာေပါ႔မေရ။ လာေသးသည္။ သူ႕အေမေၿပာေသာ ေလသံကို ဖမ္း၍ေၿပာေနပံုကိုက။ မ ညီမေလး လက္မွတ္သြားထိုးခုိင္းရင္ ေကာင္းမလား။ ေၾကာက္ေတာ႔ေၾကာက္တယ္။ေတာ္ၾကာ သူက မထုိးေပးရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲတဲ႔။ အဲဒီေတာ႕ ကြ်န္မက သြား သြား ဘာမွမၿဖစ္ဘူး ထိုးခုိင္းလိုက္ ကြ်န္မနွစ္ခြန္းမေၿပာလိုက္ရပါ။ သူ ဘယ္တုန္းကတည္းက ယူထားလဲမသိတဲ႔ စာအုပ္ေလးနဲ႔ ေဘာပင္ေလး ကိုင္ၿပီး သြားပါေလေတာ႔သည္။ အခုသူေပ်ာ္ေနၿပန္ၿပီ။ ဘယ္အခ်ိန္ုၿပန္ငိုအံုးမလဲမသိ။<br />မမ သိလားဒီေန႕ ေဖေဖေရာက္မယ္တဲ႔။ ဟုတ္လား သမီးလုိ႔ကြ်န္မေၿပာလိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္နွာကို အကဲခတ္လုိက္သည္။ သူ႕မ်က္နွာ ရႊင္ပ်မေနပါ။ သူ႕စိတ္ထဲသို႔ စိတ္ညစ္စရာမ်ား၀င္လာၿပန္ၿပီထင္သည္။ သူသည္ တခါတေလ ကြ်န္မကိုေမ႔ေနတတ္သည္။ တခါတေလ ကြ်န္မကို ရွာတတ္ၿပန္သည္။ ကြ်န္မဒီအိမ္ထဲေရာက္ေနသည္ကို သူမွလဲြ၍ တၿခားဘယ္သူမွမသိ။ ကြ်န္မေၿပာထားလုိ႔ သူကလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေၿပာ။ အခုလည္း အခန္းထဲလာၿပီး တုိးတုိးေၿပာေနၿပန္သည္။ ေဖေဖေလ တိုက္ရင္းမွဴးစာေမးပဲြက်တယ္။ ေမေမလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနတယ္။ ေဖေဖမွာ ဘီပိုးရွိလုိ႔တဲ႔။ အခုအရပ္ဘက္ေၿပာင္းရေတာ႔မယ္မတဲ႔။ ေကာင္းေတာ႕လည္းေကာင္းပါတယ္။ ေဖေဖအလုပ္က ဘာပိုက္ဆံမွ မရတာတဲ႔ေလ။ ဒါေပမယ္႔ ေဖေဖလာခါက်ရင္……………………ဆုိၿပီးသူ႕အသံတိမ္၀င္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ သူေခါင္းငိုက္စိုက္နွင္႔ အခန္းအၿပင္ၿပန္ထြက္သြားၿပန္သည္။အင္း ဟုတ္သည္ အကယ္၍ သူ႔အေဖလာလို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြသိခဲ႔ေသာ္………………………..။<br />“ဟီး…………….ဟီး………” ကြ်န္မလန္႔သြားသည္။ ကြ်န္မသိေတာ႔သိလုိက္သည္။သူတို႔အိမ္သားထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ငိုေနတာ။ ကြ်န္မ ထိုကေလးမေလး အခန္းထဲ၀င္လာမွာကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဒီလိုမွ ကြ်န္မ ဇာတ္ေၾကာင္းအကုန္သိမွာေလ။ “ကလစ္…” ကြ်န္မအသံၾကားလုိက္သည္။တံခါးဖြင္႔သံ။ သူ၀င္လာတာၿဖစ္မည္။ ကြ်န္မ အသာအယာေလး ေခါင္းငဲ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဟုတ္သည္။ ကြ်န္မ အၿမန္ထြက္လုိက္ၿပီး သူ႕ဆီသြားလိုက္သည္။ သူကြ်န္မကိုပင္ မၿမင္။ အိပ္ယာေပၚသုိ႔ ေခါင္းအပ္လုိက္သည္။ ကြ်န္မသိသည္ သူငိုေနၿပန္ၿပီ။<br />ကြ်န္မ သူ႔ပုခံုးကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ကိုင္လုိ္က္သည္။ သူလွည္႔မၾကည္႔ပါ။ ငုိၿမဲငိုေနသည္။ ကြ်န္မ သူ႕ေခါင္းေလးအား အသာအယာပုတ္ေပးရုံမွ လြဲ၍ ဘာမွ မလုပ္ေပးနုိင္ေခ်။ သူငိုရတာ ေမာလြန္းလုိ႔ ကြ်န္မေပါင္ေပၚအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ကေလး အိပ္လုိက္ပါ။စိတ္ညစ္စရာေတြေမ႔လုိက္ၿပီးေတာ႔ အိပ္လုိက္ပါေနာ္။ ကေလး ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရတာၾကာေနၿပီေလ။<br />တေအာင္႔ၾကာေတာ႕ သူတခ်က္လူးလိမ္႔လာသည္။ သူၿပန္နိူးလာၿပန္သည္။ ေအာ္ အၿပစ္ကင္းတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္စက္ခုိင္းရေလာက္ေအာင္ ကံၾကမၼာက ဆုိးလွပါလားေနာ္။ သူကြ်န္မကို ရင္ဖြင္႔ဖုိ႕ဟန္ၿပင္လိုက္သည္။ ကြ်န္မလည္း ဂရုတစိုက္နားေထာင္ဖို႔ သူ႕အနားတိုးလုိက္သည္။ မမ ေစာနက ငိုသံၾကားတယ္မို႕လား။ အဲဒါတၿခားသူမဟုတ္ဘူးမ။ အဲဒါ………………………..</div><div align="justify">တတိယပိုင္း ေမွ်ာ္......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-365983038182937947?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-83360757701028316822009-08-03T00:08:00.004+08:002009-08-03T23:46:27.767+08:00<div align="justify">ကြ်န္မ မေန႔က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။ ဘယ္သူမွမရွိတဲ႔ အခန္းထဲမွာ ေစာင္ၿခံဳၿပီးငိုေနတယ္။ သူ႕ကိုၾကည္႔ရတာ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ငိုေနတာကို သိမွာစိုးရိမ္ေနတဲ႔ပံုပဲ။ ကြ်န္မလည္း သူ႕ကိုၾကည္႔ၿပီး ငိုခ်င္သြားတယ္။သိခ်င္စိတ္နဲ႔ ေစာင္ကိုအသာအယာ မၿပီးေမးလုိက္မိတယ္ ဘာလို႔ငိုေနတာလဲလို႔။ သူ ကြ်န္မကို ေမာ႔ၿပီး အားကိုးတၾကီးနဲ႕ ၾကည္႔လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူခဏေတြေ၀သြားတယ္။ သူတစ္ခါမွမေတြ႕ဘူးတဲ႔ သူကို သူ႔အေၾကာင္းေၿပာရမွာကို ေၾကာက္ေနသလုိပဲ။ ၿပီးေတာ႕ သူကြ်န္မကိုေၿပာၿပတယ္ သူ႕ကို သူ႕အေမက ဂရုမစိုက္ဘူးတဲ႕ေလ။ တကယ္ေတာ႕ ဒီေန႔က သူ႕ေမြးေန႔တဲ႔၊ အခု ၈နာရီေတာင္ထိုးေတာ႔မယ္ သူ႕အေမက အခုထိၿပန္မလာေသးဘူးတဲ႔။ အခါတိုင္းနွစ္ေတြဆိုရင္ သူ႕အေမက သူ႕ကိုအက်ၤီလွလွေလးေတြ ၀ယ္ေပးေနက်တဲ႕ ကိတ္မုန္႕အၾကီးၾကီး၀ယ္ၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို ဖိတ္ၿပီးမုန္႕ေကြ်းေနက်တဲ႔ေလ။ ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မပုခံုးေပၚလာမွီၿပီငိုတယ္ ကြ်န္မလည္း ဘာရယ္ေတာ႔မသိ သူ႕ကိုအရမ္းသနားသြားတယ္။ ကြ်န္မဘယ္ဘက္လက္နဲ႕ သူ႕ေက်ာကို မရဲတရဲ အသာအယာပုတ္ေပးလုိက္မိတယ္။ ထုိ႔ေနာက္ သူကဆက္ေၿပာတယ္။ ဒီနွစ္သူတို႕အိမ္ စီးပြားေရးမေကာင္းဘူးတဲ႔။ လူလိမ္ခံရတာလို႔ေတာ႔ လူၾကီးေတြေၿပာတာ သူၾကားတယ္တဲ႔။ အခုသူ႕အေမက အဲဒီလိမ္တဲ႔သူအေၾကာင္းကိုသြားစံုစမ္းတာတဲ႔။ သူမငိုသင္႔မွန္းကို သူသိတယ္တဲ႔။ အခုခ်ိန္သူ႕အေမၿပန္လာရင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မွာတဲ႔။ အဲဒီေတာ႔ သူမငိုေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းကို ရူွိက္ၾကီးတငင္ေၿပာရွာတယ္။<br />“ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ ……..”<br />“မငု တံခါးဖြင္႔အံုး၊ ငါ နင္ငိုေနတာသိတယ္၊ အခုဖြင္႔” ေဟာ ကေလးမေလးရဲ႕ အမၿဖစ္ဟန္တူတဲ႔ ေနာက္ထပ္ကေလးတစ္ေယာက္ တံခါးဖြင္႔ဖို႔ေၿပာေနတယ္။<br />“ညီမေလး……………………………. မငိုပါဘူး မေက။” လို႔ေၿပာၿပီး ထုိကေလးမေလး မ်က္ရည္ကို ဂါ၀န္စနဲ႔ ကၿပာကယာသုတ္ၿပီး တံခါးကို အၿမန္သြားဖြင္႔တယ္။ ကြ်န္မလည္းတံခါးၾကားမွာ အၿမန္၀င္ပုန္းလုိက္တယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီေနရာဘယ္လိုေရာက္ေနမွန္းမသိတာ သူတို႔ၿမင္သြားရင္ လန္႔ေအာ္မည္စိုး၍ ၿဖစ္သည္။<br />ကြ်န္မ ဒီေန႔ ကေလးမေလးအားရွာေဖြမိသည္။ အခန္းထဲမွာမ်ား ငိုေနတာလားဟု ရွာၾကည္႔သည္။မရွိပါ။ ဒါဆုိသူဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။ေၾသာ္ ကေလးသဘာ၀မ်ားေနာ္ စိတ္ညစ္လည္းခဏပင္။ သူငုိမေနဘူးဆုိတဲ႔အသိက ကြ်န္မကိုစိတ္ခဏသာ ေအးခ်မ္းသြားေစသည္။ဟုတ္သည္။သူသည္ သူငိုတာကုိ သူမ်ားၿမင္မွာ အေၾကာက္ဆံုးၿဖစ္သည္။ သူအခန္းထဲမွာရွိမေနဘူးဆုိပါက သူမငိုေနသည္မွာ ၉၀ရာခိုင္နွဳန္းေသခ်ာသည္။ ကြ်န္မ မရဲတရဲနွင္႔ အခန္းအၿပင္ထြက္ၾကည္႔သည္။ အိမ္ေရွ႕မွာမ်ားေဆာ႔ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာမ်ားလား?????????<br />ေဟာ ေတြ႔ပါၿပီ။ သူ ဧည္႔ခန္းမွာ။ သူဘာလုပ္ေနတာလဲဟု စူးစမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူမ်က္နွာက်က္ မတပ္ထားေသးတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေခါင္မိုးကို မ်က္ေတာင္မခပ္ ၾကည္႔ေနတာ။ တကယ္ေတာ႔ သူ႕အိမ္လိုဆုိလိုမရပါ။ ထိုသို႔ဆုိလွ်င္ မိဘအိမ္ၿဖစ္မည္ဟု ထင္လွ်င္လည္းမွားမယ္။ သူ႕မိဘ ကိုယ္ပိုင္အိမ္မဟုတ္ပါ။ သူ႔အေမ၏ေမာင္ သူ႕ဦးေလး၏အိမ္ၿဖစ္ပါသည္။ သူဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္စိတ္၀င္စားေနတာပါလိမ္႔။ ကြ်န္မ လူရိပ္အကဲၾကည္႔၍ သူ႕အနားခ်ည္းကပ္လိုက္သည္။ သူက ကြ်န္မကိုၿမင္ေတာ႔ ေၿပာသည္။ သူလူ႕ေလာကမွာ အသက္မရွင္ခ်င္ေတာ႔ဘူးတဲ႔ေလ။ အခုသူတို႔မိသားစု ေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနတယ္တဲ႔။ အရင္ကခင္လွပါၿပီဆုိတဲ႔ သူ႔အေမအသိေတြကလည္း ပိုက္ဆံနဲ႔ပတ္သက္လာေတာ႔ ဖုန္းေတာင္မဆက္ၾကေတာ႔ဘူးတဲ႔။ အေမမွာ ဟုိလူ႔ေတြ႔လည္း ေအာက္က်ခံေတာင္းပန္ရ၊ ဒီလူ႔ေတြ႔လည္းေအာက္က်ခံေတာင္းပန္ရနဲ႔ သနားပါတယ္တဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ သူ႕ေမေမက သူတို႔ညီအစ္မသံုးေယာက္ကို ေမြးကတည္းက ၿပဳစုေကြ်းေမြးလာတာတဲ႔။ သူ႕အေဖက လခစား၀န္ထမ္း၊ ၿပီးေတာ႕ နယ္မွာပဲေနရတာဆိုေတာ႔ သူတို႔အတြက္ ဘာမွမ၀ယ္ေပးနိုင္ဘူး။တခါတေလ ၿပန္လာမွသာ မုန္႔ေလးေတြ၀ယ္လာတာတဲ႔ေလ။ အေမက ဘာလုပ္တာလဲဟု ကြ်န္မေမးလိုက္မိသည္။ ေမးလိုက္ၿပီးမွ ငါေမးသင္႔ရဲ႕လားဟု စိတ္ထဲ၌ ေတြးၿပီး သူ႕ကိုတခ်က္အကဲခတ္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္နွာမွာ ပကတိတည္ၿငိမ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ သူကေၿပာတယ္။ သူ႕အေမက ဆုိင္လည္းဖြင္႔ထားတယ္တဲ႔။ ေက်ာက္တို႔စိန္တို႔လည္းေရာင္းတယ္တဲ႔။ အိမ္တို႔ဘာတို႔လည္း တစ္ခါတေလပဲြစားလုပ္တယ္တဲ႔။ ဘုရား ဘုရား။ ကြ်န္မဘုရားတမိသည္။ အာဂမိခင္စိတ္ဓာတ္ပါလား။ သမီးသံုးေယာက္ကုိ လုပ္ေကြ်းေနတဲ႔ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးဟု ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ သူကဆက္ေၿပာတယ္။ သူအခုေတြးေနတာတဲ႔ သူတို႔အိမ္ကို လူကိုယ္တိုင္တမိ်ဳး ဖုန္းနဲ႔တဖံု လာလာၿပီး အေၾကြးေတာင္းတဲ႔သူေတြရွိတယ္တဲ႔။ ေပးခ်င္ရင္ေတာင္ အခုခက္ေနတာက သူတို႔အိမ္မွာ စားစရာဆန္ေတာင္မရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ဟိုတေခါက္ သူတို႔အိမ္မွာ ဆန္ကုန္တုန္းက သူ႕အေမကိုေၿပာေတာ႔ စိတ္ဆုိးၿပီး သူ႔ကိုလွမ္းေအာ္တယ္တဲ႔ေလ။ ၿပီးေတာ႔ ၀ုန္းဒိုင္းလုပ္ၿပီး အၿပင္ထြက္သြားတယ္တဲ႔ေလ။ သူအဲဒီေန႕က ၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ ဘာမွမစားဘဲ အိပ္လိုက္တယ္တဲ႕ေလ။ ဒါေပမယ္႕႔ မနက္နိဳးလာေတာ႔ ဗိုက္ဆာလို႔အုပ္ေဆာင္းဖြင္႔လုိက္တာ သူၾကိဳက္တတ္တဲ႔ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေလး ေအးခဲေနတဲ႔ အၿပင္မာေတာင္မာေနၿပီတဲ႔။ သူ႔အေမ မေန႔ညက အၿပင္ထြက္ၿပီးသြား၀ယ္တာေၾကာင္းကို သူ႕အစ္မေၿပာလုိ႔ သူသိရတယ္တဲ႔ေလ။ ထိုေန႔လည္၌ပင္ ဆန္နွစ္အိပ္ လာပို႔သြားတယ္တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ညသူ႔အေမၿပန္လာေတာ႔ သူတခုတခုထူးၿခားလုိ႔ၾကည္႔လုိက္တာ သူ႕အေမနားေပါက္ အရင္ကထက္ပိုက်ယ္ေနတာကုိ သူသတိထားမိလိုက္တယ္တဲ႔။အခုလည္း ဆန္ကထက္ကုန္ၿပန္ၿပီတဲ႔။ သူမေၿပာရဲပါတဲ႔။ သူ႕အေမက စီးပြားေရးအခုလိုၿဖစ္ကတည္းက ထမင္းဟင္းလည္းမခ်က္ေတာ႔၊ အိမ္မွာလည္းထမင္းမစားေတာ႔ ဆန္အေၿခအေနကို မသိ။ ေတာ္ေသးတယ္ဟု ဆိုရမည္ ထုိကေလးမေလးညီအစ္မအား အေမလုိတမ်ိဳး ေစာင္႔ေရွာက္ေပးတဲ႔ ဆရာမအပ်ိဳၾကီးက သူတို႔အတြက္ ထမင္းဟင္းကအစ စီစဥ္ခ်က္ၿပဳတ္ေပးေနလို႔။ ကြ်န္မအေတြးထဲခဏေမ်ာသြားသည္။ သတိရလာေတာ႔ ထိုကေလးမေလးအားတဖန္ၿပန္ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ ထိုကေလးမေလးလည္း အေ၀းကိုေငးေနၿပန္သည္။ ကြ်န္မကပင္သူ႕ရဲ႕ ေငးေမာမွုကို ၿဖိဳခဲြလိုက္သည္။ အခုဘာလိုလုပ္မလဲဟုေမးလိုက္မိသည္။ သူကေငးေနရာမွ ကြ်န္မကိုေစာင္းငဲ႔ၾကည္႔ၿပီး ဒီထုတ္တန္းဘယ္ေလာက္ၿမင္႔သလဲဟုေမးလိုက္သည္။ ကြ်န္မ ေပ၂၀ေလာက္ေတာ႔ ၿမင္႔မွာေပါ႔ဟု ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္ေၿဖလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူထုတ္တန္းေပၚတက္သြားသည္။ ကြ်န္မေၾကာင္ၿပီးေငးေနမိသည္။ သူဘာမ်ားလုပ္မလုိ႔ပါလိမ္႔။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဆက္ပါအံုးမည္..................</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-8336075770102831682?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-1005278553130059072009-07-20T00:07:00.002+08:002009-07-20T00:14:27.489+08:00<div align="justify">ထိုအမွားေၾကာင့္ ကြ်န္မအားတဖန္ၿပန္၍ သတ္မည္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မေနာက္တစ္ခါၿပန္၍ ေသ၀ံ႕သည္။<br />အခန္း(၁)<br />အိမ္ေရွ႕၌ ခ်ိတ္ထားေသာ နာရီက တစ္ခ်က္ခ်က္ ၿမည္ေနသည္။ ညေပါင္းမ်ားစြာ မအိပ္စက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ မ်က္လုံးမ်ားကိ်န္းစပ္ေနသည္။ ေခါင္းမၿဖီးပဲထားသည္မွာ အေတာ္ၾကာေနၿပီၿဖစ္၍ အရင္က နက္ေမွာင္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ ဆံပင္မွာ ရွုပ္ေထြးေနသည္။ ေခါင္းထဲ၌လည္း ရီေ၀ေ၀ ေန႔လား ညလားကုိလည္း ကြ်န္မ မခဲြၿခားနိုင္။ မနက္ၿဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ခႏၶာကိုယ္အား ငဲ႕ကာ အားယူၿပီး နာရီကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ အခုမွ မနက္သံုးနာရီရွိေသးသည္။ ကြ်န္မအား အမ်ိဳးမိ်ဳးနွိပ္စက္ေနေသာ အေတြးမ်ားကုိ ခဏတာေမ့လုိက္ခ်င္သည္။ အတင္းက်ိတ္မိွတ္ၿပီး မ်က္စိအားပိတ္လုိက္သည္။ မရပါ။ နာၾကည္းမွုမ်ားက ကြ်န္မရင္ထဲ ၿပည့္နွက္ေနသည္။ မိုးအၿမန္လင္းပါေစေတာ့ဟု ကြ်န္မဆုေတာင္းမိသည္။ မနက္မိုးလင္းခဲ့လွ်င္…………………………………<br />ကြ်န္မသည္ ဒီေန႔ကိုေစာင့္ေနသည္မွာ ၂လရွိၿပီ။ အခုေတာ့ ဒီေန႔ကိုေရာက္လာၿပီ။ ကြ်န္မကိုယ့္ကိုယ္ကိုေမးမိသည္။ “ငါေပ်ာ္ရဲ႕လား” လို႔။ ကြ်န္မထင္သေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္မေနပါ။ ဟုတ္သည္။ဒီေန႔တရားရုံးက ေနာက္ဆံုး အမိန္႕ခ်မည့္ေန႕။ ကြ်န္မအတြက္ မွ်တေသာစီရင္ခ်က္တစ္ခုအား ရုံးေတာ္ကခ်ေပးမည့္ေန႔။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္မေပ်ာ္ရမည္။ မွန္သည္။ ကြ်န္မဘာကိုမွ တြန္႔ဆုတ္မေနသင့္ပါ။ ေနာက္ဆံုးတရားစီရင္ခ်က္ခ်အၿပီးတြင္ ေအာင္နုိင္သူမွာကြ်န္မပဲၿဖစ္ရမည္။ ကြ်န္မသည္ ကိုယ္လုပ္ၿပီးေသာကိစၥကုိ မွားသည္ၿဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ၿဖစ္ေစ ေနာင္တ မရတတ္ေသာ အက်င့္ရွိသည္။ အခုတစ္ၾကိမ္ေရာ ကြ်န္မေနာင္တမရဘဲ ေနနိုင္ပါ့မည္လား။ ကြ်န္မေခါင္းကုိ ရမ္းခ်လိုက္ၿပီး “ခင္ၿငိမ္းသက္ နင္ဘာေတြ ေတြေ၀ေနတာလဲ။ အခုဟာက နင့္ဘက္က ရသင့္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးကို ၿပန္ေတာင္းေနတာေလ။ သစၥာမရွိတဲ့သူေတြကို ဒီတိုင္းလႊတ္ထားလုိ႔မွ မရတာ။ နင္မွန္ပါတယ္။”ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္ၿပီး ကြ်န္မ မ်က္လံုးကို ၾကိဳးစားမွိတ္လိုက္ၿပီး အိပ္ရန္ၾကိဳးစားလုိက္သည္။<br />နာရီလက္တံသည္ တေရြ႕ေရြ႕နွင့္သြားေနသည္။<br /><br />အခန္း(၂)<br />“မင္းဟာအၾကင္နာတရားေခါင္းပါးတဲ့မိန္းမပဲ” ၿမတ္စြာဘုရား…….ကြ်န္မနားနွင့္ဆက္ဆက္ၾကားလုိက္ရသည္ကိုပင္ မယံုၾကည္ခ်င္။ထိုစကားမ်ားသည္ ကြ်န္မ၏ ယံုၾကည္ရဆံုးေသာ၊ အတြယ္တာရဆံုးေသာ ခင္ပြန္းက ေၿပာၾကားေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ကြ်န္မသည္ ကိုယ့္နားကို သံသယ၀င္ေနခ်ိန္ေတာင္မရ ေနာက္ထပ္အသံတစ္ခုကို ၾကားလုိက္ရၿပန္ပါသည္။နံရံကို လက္သီးႏွင့္ ပစ္ထိုးလုိက္ေသာအသံ။ ကြ်န္မလွည့္မၾကည့္ခဲ႔ပါ။ ထုိ႔ေနာက္ ကြ်န္မေလသံေအးေလးနဲ႕ပင္<br />“ရွင္က အခုေတာ့ ေဒါသထြက္တတ္တယ္ေပါ့ ဟုတ္လား။ ကြ်န္မကို ထိခုိက္ေအာင္လုပ္ရင္ ရွင္တို႔ပဲ ၿပန္ခံစားရမွာကို ရွင္ၾကိဳမတြက္ထားဘူးလား။ ဒါေတြအားလံုး ရွင္တို႔လုပ္တာပဲေလ။ တရားခံက ရွင္တို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ။ ကြ်န္မ မဟုတ္ဘူး”<br />သူေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားၿပန္ပါသည္။ ထို႔သို႔သူေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားသည္ကို ဒုတိယအၾကိမ္ ၿမင္လုိက္ရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ သူတာ၀န္က်ရာ မဲေစာက္ကို မလိုက္နုိင္ပါဟုေၿပာတုန္းကတစ္ၾကိမ္၊ အခုတဖန္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္။<br />“ကုိယ္မင္းကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ကိုယ့္အၿပစ္ေတြကိုလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ ကိုယ္မင္းအေပၚတာ၀န္မေက်ခဲ့ဘူး။ အခုဟာက ကိုယ္မင္းကို ခြင့္လြတ္ဖို႔ေတာင္းဆုိေနတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ မင္းကိုယ္႕ကို အခ်ိန္သံုးလပဲ ေပးပါ။ သံုးလၿပီးတာနဲ႔ ကုိယ္႕အၿပစ္ကို ကိုယ္ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ခံယူပါ့မယ္ကြာ။ အဲဒီေတာ့မွ မင္းၾကိဳက္သလုိ လုပ္ပါကြာ” သြားစမ္းပါ။ ဒါေတြ အခုအခ်ိန္မွာ ဒါေတြ အသံုးမ၀င္ပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ နတ္ၿပည္က သိၾကားမင္းဆင္းလာၿပီး တားရင္ေတာင္မရဘူး။ ရွင္တို႔ေပ်ာ္ေနတုန္းက ကြ်န္မရဲ႕ ခံစားခ်က္ကိုထည့္မတြက္ဘူးမုိ႔လား။ ကြ်န္မဘက္ကိုနဲနဲေလးမွ ငဲ့မၾကည့္ဘူးမုိ႔လား။ အခုမွ ဘာလုိ႔ ကြ်န္မကုိ စာနာဖို႕ သနားဖို႕ လာေၿပာေနရတာလဲ။ ကြ်န္မရွင္တို႕နွစ္ေယာက္လံုးကို မုန္းတယ္။ကြ်န္မခံစားခဲ့ရတာေတြ ရွင္တို႔နွစ္ေယာက္လံုး ၿပန္ခံစားေစရမယ္။ ကြ်န္မမဲ႔ၿပံဳး ၿပံဳးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ေလာကၾကီးကို ဟားတုိက္ရယ္ေမာပစ္လုိက္သည္။ အက္ကြဲေနေသာ အသံအားၿပန္ထိန္းရင္း<br />“ရွင္က ကြ်န္မကိုေလ်ာ့တြက္ထားတာကိုး။ အခုအခ်ိန္မွာ ရွင္ဘာေၿပာေၿပာ ေခါင္းၿငိမ့္လက္ခံမဲ့ အရင္က သက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ရွင္ ကြ်န္မကို ပစ္ပယ္ခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ အခုမွ ဘာလုိ႕လာၿပီး ပတ္သက္ခ်င္ရတာလဲ။ ဘာလဲ အခုရွင္ေၾကာက္ေနၿပီမဟုတ္လား? ရွင္က ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ကိုလာစမ္းတာကိုး။ သက္ ဆုိတဲ့မိန္းမက ဘာကိုမွ ေနာက္မဆုတ္တတ္တာ ရွင္သိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္႕ဘာသူ ဘုရားေလးဘာေလးရွစ္ခုိးၿပီး ေရွ႕ေနေလးဘာေလးဌားလုိက္ဦးေပါ႕။ ၿပီးေတာ့ ရွင္ရဲ႕ အငယ္အေနွာင္းေလးကိုလည္း အားေပးလုိက္အံုး။ သူ႕ခမ်ာ ကိုယ္၀န္အရင့္အမာၾကီး မဟုတ္လား? ကဲ ရွင္ၿပန္ေတာ့ တရားရင္ဆိုင္တဲ႔ ေန႔မွပဲ ထပ္ေတြ႔က်တာေပါ့။ ရွင္ကံေကာင္းပါေစ” သူအံကိ်တ္လုိက္သည္ကို မၿမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားသည့္ ၾကားမွ ၿမင္ၿဖစ္ေအာင္ ၿမင္လုိက္ေသးသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ၀ုန္းခနဲထကာ ကြ်န္မေရွ႕က လွည့္ထြက္သြားသည္။<br />က်ယ္ၿပန္႔ေသာ ေနာက္ေက်ာၿပင္အား ေငးရင္း ကြ်န္မမ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ မၿဖစ္ပါ ကြ်န္မမ်က္ရည္က်လုိ႔ မၿဖစ္ပါ။ ငိုတယ္ဆုိတာ ရွုံးနိမ့္တဲ့သူေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္။ ကြ်န္မ မရွုံးနိမ့္ပါ။ ကြ်န္မနိုင္လိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္ ဒီပဲြမွာ ကြ်န္မနိုင္လိမ့္မည္။ ရွုံးနိမ္႕မည္႕ ထုိသူႏွစ္ေယာက္၏ ငိုေၾကြးသံအား ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မဟားတုိက္ရဦးမည္။ ႏွစ္ေယာက္။ မဟုတ္ပါ။ ထိုသူနွစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ပါ။ ေနာက္ လအနည္းငယ္အတြင္း လူ႕ေလာကေရာက္လာမည့္ ကေလးငယ္တစ္ဦးပါလိမ္႔ဦးမည္။<br /><br />အခန္း(၃)<br />“ကိုရယ္ေသခ်ာလုိ႔လား positive ဆိုတာ” ကြ်န္မတအံ႕တၾသေမးလုိက္သည္။ “ဟုတ္တယ္သက္ ေသခ်ာတယ္။”သူအသံမွာ တည္ၿငိမ္ေနသည္။ ကြ်န္မ ဆက္မေမးရဲပါ။ ကြ်န္မ ဘာၿပန္ေၿပာရမည္ကိုလည္း ရွာလို႔မေတြ႕ပါ။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနနွင့္ အခုကိစၥကို ၾကားရသည္မွာ မထူးဆန္းေသာ္လည္း ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ ကြ်န္မဆံြ႕အေနသည္။ သူ၀မ္းနည္းေနလား ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဓာတ္က်ေနလား။ တစ္ဖက္မွ ေၿပာေနေသာ ကို႔အသံကို မၾကားတခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ ထိုေနာက္သတိၿပန္၀င္လာကာ ငါသူ႕ကို နွစ္သိမ့္ရမယ္ ဟုတ္တယ္ အခုခ်ိန္မွာ အေရးၾကီးဆံုးက သူစိတ္ဓာတ္မက်ဖို႔ပဲ။ သို႔ေသာ္ကြ်န္မ သူ႕အတြက္ ေၿဖသိမ္႔စရာ စကားရွာမေတြ႔။<br />“သက္ ကို အခုခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္။ သက္ကိုလည္း ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမၿဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကိုတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ ကို စဥ္းစားၿပီးၿပီ။ ကိုတို႔ ကြာရွင္းၾကရေအာင္” သူသည္ ကြ်န္မစိတ္ကိုသိသည္။ သူထိုသို႔ေၿပာလုိက္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္မဘာေတြဆက္၍ ဆက္၍ ေတြးေနမည္ကိုလည္း သူသိသည္။ ကြ်န္မ၀န္ခံပါတယ္။ ကြ်န္မသည္ အတၱၾကီးသည္။ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္သူ႕ခံစားခ်က္ကိုမွ ဂရုမစိုက္တတ္။ အထူးသၿဖင့္ သူနွင္႔အိမ္ေထာင္သက္တမ္း ၇ႏွစ္လံုးတြင္ သည္းခံခဲ့သည္မွာ သူပင္ၿဖစ္သည္။<br /><br />အခန္း(၄)<br />ကြ်န္မညညအိပ္မေပ်ာ္ပါ။ သူ႕မွာ HIV positive တဲ႔။ ထိုသို႔ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မတြင္လည္းထုိေရာဂါပိုး ရွိေနနုိင္သည္။ ကြ်န္မၾကားၾကားခ်င္း ေၾကာက္မိတာအမွန္ပါ။သို႔ေသာ္ သူ႕ေနာက္လိုက္မေနသည္မွာ ၁ႏွစ္မ်ွရွိေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ သံုးလတစ္ၾကိမ္ေသြးလွဴၿဖစ္သၿဖင္႔ ေသြးအၿမဲစစ္ေနရသည္ကတစ္ေၾကာင္း အခုခ်ိန္တြင္ HIV ပိုးရွိမေနသည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ကြ်န္မတစ္ခုခုကိုေရြးခ်ယ္ရမည္။ ဆရာ၀န္အလုပ္ သို႕မဟုတ္ ခ်စ္လွစြာေသာခင္ပြန္းသည္။ ကြ်န္မအမိ်ဳးမိ်ဳးစဥ္းစားၾကည္႔ေသးသည္။ ကြ်န္မ သူ႔အနားမွာ သူေသဆံုးသည္အထိ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနနွင့္ သူကိုေစာင္႔ေရွာက္ၿပီးေနရင္ေရာ? သူႏွင္႔အတူတူေနပါက ကြ်န္မတို႔ ဘယ္လုိပင္ထိန္းေစကာမူ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီေရာဂါကြ်န္မဆီ မကူးစက္နုိင္ပါဘူးဟုမေၿပာနုိင္။ ထိုေရာဂါပိုးရွိေနမွန္းသိလွ်က္နွင္႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ တာ၀န္ကိုဆက္ယူ၍မသင္႔ပါ။ကြ်န္မ ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုမစြန္႔လႊတ္ခ်င္ပါ။ သူ႕ေၿပာသည္႔အတိုင္း ကြာရွင္းပါကလည္း ၇ႏွစ္လံုးလံုး ေအးအတူပူအမွ်ေနလာေသာ ခင္ပြန္းအေပၚတာ၀န္မေက်ရာ ေရာက္မည္။ အခုကိစၥမွာ တာ၀န္ေတြ၊ ဘာေတြ ေဘးခ်ိတ္ထားဦး။ကြ်န္မ၏ စိတ္ရင္းအမွန္ကဘာလဲ။ ကြ်န္မဟာ သူနာမက်န္းၿဖစ္ေတာ႔မွ စြန္႔ခြာမည္႔လူစားလား။ ဒီလုိဆုိ ကြ်န္မ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာ လိမ္တာပဲ။ ကြ်န္မ မလိမ္ပါ။ ကြ်န္မ သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္ခဲ႔သည္။ ကြ်န္မ ရင္နွင္႔ရင္းၿပီးကို ခ်စ္ခဲ႔သည္။ သူ႔ပံုရိပ္မ်ား ကြ်န္မမ်က္စိထဲတြင္ တေရးေရးၿမင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္မခုိင္ခိုင္မာမာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လုိက္သည္။<br /></div><div align="justify">အခန္း(၅)<br />“ကိုရဲေခါင္နဲ႕ ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ပါရွင္” ကြ်န္မသူ႕အားဖုန္းေတာင္မဆက္ပဲ သူရွိရာ မဲေစာက္သို႔ လိုက္လာခဲ႔သည္။သူသည္ အံ႔ၾသေနလိမ္႔မည္။ ကြ်န္မ၏ အခ်စ္အတြက္လည္း သူဂုဏ္ယူေနလိမ္႔မည္။<br />သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္လူ၏ စကားမွာ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိမဟုတ္ “ကိုရဲေခါင္ သူ႔မိန္းမ ကိုယ္၀န္အဆိပ္တက္ေနလုိ႔ ေဆးခန္းသြားၿပပါတယ္ခင္ဗ်ာ”<br />“ရွင္”ကြ်န္မ ေယာင္ရမ္းၿပီးေအာ္မိသည္။ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ကြ်န္မ ေခါင္းကို မိုးၾကိဳးပစ္ခ်လုိက္သလုိပဲ။ ကြ်န္မ ေခါင္းမိုက္ခနဲမူးသြားသည္။ ကိုရဲေခါင္ဆိုသူ၏ တရား၀င္ယူထားေသာမိန္းမက ကြ်န္မေလ။ လူမွားတာၿဖစ္မွာပါ။ ကုိဘယ္လုိမွမၿဖစ္နုိင္ပါ။ “ဒီ၀င္းထဲမွာ ကိုရဲေခါင္ဘယ္နွစ္ေယာက္ရွိလဲဟင္။” ကြ်န္မ အသံကိုထိန္းၿပီးၿပန္ေမးလိုက္သည္။“ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသား ကိုရဲေခါင္တစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ” အို႔ ဒါဆုိေသခ်ာသြားၿပီေပါ႔ ကြ်န္မ၏ခင္ပြန္း ရဲေခါင္ဆိုတာ။ ကြ်န္မ အေငြ႕ေလးအၿဖစ္ ဒီကမာၻေၿမမွ စြန္႔ခြာသြားခ်င္သည္။ အရွင္လတ္လတ္ေၿမမ်ိဳသြားသလုိပဲ ကြ်န္မရင္ထဲပူေနသည္။ဒါကြ်န္မ၏ သိကၡာကိုလည္း ေစာ္ကားတာ၊ ကြ်န္မ အခ်စ္ကို အလဲြသံုးစားလုပ္တာ။ တရား၀င္မယားရွိရက္နဲ႕ မိန္းမေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ယူတာ လူ႕စည္းမ်ဥ္းခ်ိဳးေဖာက္တာ။ ကြ်န္မသည္းမခံနုိင္ပါ။ ကြ်န္မဒီေနရာေတြ ၾကာၾကာေနနိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ အေကာင္းဆံုးကေတာ႔ ကြ်န္မဒီေနရာက အၿမန္ဆံုးထြက္သြားဖုိ႕ပါပဲ။ ကြ်န္မေရွာင္ေၿပးၿခင္းမဟုတ္ပါ။ ကြ်န္မ၏ မ်က္ရည္စမ်ားအား လူေတြအၿမင္မခံခ်င္ရုံသာ ၿဖစ္သည္။ ကြ်န္မနဲ႕ ေ၀းသြားတဲ့ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ၇ႏွစ္တာလက္တဲြခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္က ကုန္ခမ္းသြားနုိင္သလား။<br />“ ကိုရဲေခါင္ ကြ်န္မ ခင္ၿငိမ္းသက္ပါ။ ကြ်န္မ အခု (----) ဟိုတယ္မွာ။ အခုလာေတြ႕ပါ။” ကြ်န္မေၿပာဆုိၿပီး ဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ၾကည္႔ၾကေသးတာေပါ့ ကြ်န္မကို ဘယ္လုိမ်က္နွာမ်ိဳးနဲ႔လာေတြ႕မလဲဆုိတာ။ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ၿပန္တဲ႔ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၏ ပါးစပ္က ဘာစကားမ်ားထြက္လာမလဲဆိုတာ။<br />ေဒါက္.. ေဒါက္…<br />“ကြ်န္မတံခါးဖြင့္ထားတယ္ ၀င္ခဲ႔ပါ။” သူ၀င္လာေသာအသိနွင့္တၿပိဳင္နက္ သူ႕ေရေမႊးနံ႔ ကြ်န္မရလိုက္သည္။ တခိ်န္က ရူးသြပ္ခဲ႔ေသာ ထိုအနံသည္ အခုခ်ိန္မွာ စက္ယုတ္ဖြယ္ရာ။<br />“ရွင့္ အတြက္ ကေလးက အဲေလာက္ေတာင္အေရးပါလား” ကြ်န္မဆီး၍ ေမးလိုက္သည္။ “ရွင္ကြ်န္မကို မေပါင္းခ်င္ေတာ႔ပါဘူးလို႔ေၿပာလုိက္တာကမွ ကြ်န္မအတြက္ေနသာဦးမယ္။ အခုေတာ႔ အေၾက ာင္းၿပခ်က္ေတြေပးၿပီး လိမ္တာကြ်န္မ ဘာသေဘာလဲ။ ကြ်န္မဘာကိုမွ အရာအားလံုးကို စြန္႔ၿပီး ရွင္႔ေနာက္လိုက္လာခဲ႔တာ။ ေနာက္ဆံုးရလဒ္က ဒါပဲလား။ ေၿပာပါအံုး။ ရွင္ေတာ္ပါတယ္။ ကြ်န္မအေပၚ အလွပဆံုးနဲ႔ အေသသပ္ဆံုး အနိုင္ယူဖို႔ၾကိဳးစားတာ။ ရွင္႔မွာ HIV ရွိတာကို သိရင္ ဆရာ၀န္အလုပ္ကို ခ်စ္တဲ႔ ကြ်န္မ ရွင္ေၿပာတာကို လက္ခံၿပီး ကြာရွင္းေပးမွာကို ရွင္ကၾကိဳသိေနလို႔မဟုတ္လား။ ဒါဆုိရွင္မွားသြားၿပီ။ သက္ဆုိတဲ႔မိန္းမက ရွင္႔အတြက္ဆုိရင္ ဘာကိုမွ မေၾကာက္ဘူးဆုိတာကို ရွင္အစကတည္းက ရိပ္မိဖို႔ေကာင္းတယ္။”<br />“ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ၊ ကိုလည္း ဘာမွၾကံရာမရေတာ့လုိ႔ပါ။ ကိုယ္႔ဘက္ကလဲ လြန္ထားၿပီးၿပီဆိုေတာ႔ ကိုယ္မွာတာ၀န္ယူဖို႔ရွိတယ္။မင္းရဲ႕အခ်စ္ကိုလည္းေစာ္ကားမိသလုိၿဖစ္သြားတယ္။ ကိုတကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ကုိယ္ရည္ရြယ္ၿပီးလုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။မင္းနားလည္ေပးနိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔လဲ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္တို႔ ကြာရွင္းၾကရေအာင္”<br />ဘာေၿပာတယ္။ ကြ်န္မနားလည္မေပးနုိင္ပါဘူး။ရွင္တို႔ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ကြ်န္မကငိုေၾကြးေနရမွာလား။အဇာတသတ္ ငရဲဆင္းခါနီး ခြ်န္းမရွိ အစြမ္းကုန္ မိုက္ေနသလုိပါပဲလား။<br />“ကြ်န္မမနက္ၿဖန္ မႏၱေလး ၿပန္မယ္။ အဲဒီမွာမွပဲ ထပ္ေတြ႕ၾကတာေပါ႔”ကြ်န္မ စကားကို သူနားလည္မလည္ေတာ့ မသိ။ သို႔ေသာ္ မၾကာမီသူနားလည္သြားလိမ္႔မည္။ သူတင္မဟုတ္ သူ႕ေနာက္မိန္းမပါ နားလည္သြားလိမ္႔မည္။<br /><br />အခန္း(၆)<br />ကေလးမရနိုင္ေသာ မိမိကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿပစ္တင္ရမည္လား။ အိမ္ေထာင္ေဖာက္ၿပန္ရက္ေသာ သူ႔ကို အၿပစ္တင္ရမည္လား။ ရက္စက္လွေသာကံၾကမၼာကိုပဲ အၿပစ္တင္ရမည္လား ကြ်န္မ ေ၀ခဲြလုိ႕မရ။ မႏၱေလးကိုၿပန္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာမီ ကြ်န္မ၏ေဆးရုံသို႔ တရားရုံးမွ ဆင္႔ေခၚစာေရာက္လာပါသည္။ ကြ်န္မအတြက္ တရားမွ်တစြာ ဆံုးၿဖတ္ေပးမည္႔ေန႔ နီးလာပါၿပီ။ အကယ္၍ သူအမွုရုွံးလွ်င္ သူအလုပ္ၿပဳတ္လိမ္႔မယ္။ ကံဆုိးလ်ွင္ ေထာင္ပါက်နိုင္သည္။ ဒီလိုဆုိရင္ ေၾကကဲြစရာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေလးေပါ႔။ မိသားစုေလးတစ္စု ၿပိဳကဲြသြားတဲ့အေၾကာင္းေလးေပါ႔။ ကြ်န္မ သတိၿပန္၀င္လာသည္။အခုကြ်န္မသူမ်ားအိမ္ေထာင္ေရးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတာပါလား။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႕ အသိုက္အၿမံဳကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတာပါလား။ မဟုတ္ဘူး သူတုိ႕က အရင္ ကြ်န္မ၏ ၿငိမ္သက္ေနတဲ႔ေရၿပင္ကို စၿပီးခဲနဲ႔ ပစ္ၾကတာ။ တဖန္ ေနာက္လအနည္းငယ္တြင္ လူ႔ေလာကေရာက္လာမည့္ ကေလးငယ္။ ထိုကေလးငယ္၏ဘ၀ကိုေရာ ထည့္မတြက္ဘူးလား။ အၿပစ္မရွိေသာ ထုိကေလးငယ္မွာ မိဘမ်ား၏အစား ခံစားရလိမ့္မည္။ ကြ်န္မေတြေ၀ေနပါသည္။ နားစမ္းပါ။ ငါမေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔မေကာင္းလုိ႔ မွန္လို အေရာင္ၿပန္ဟပ္တာ။ မုန္႔ကိုသာေ၀စားမယ္။အခ်စ္ကို ဘယ္လိုေ၀မွာလဲ။ နင္တို႕ကေတာ့ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ငါ့ကိုေတာ့စိတ္ဆင္းရဲခ်င္ဆင္းရဲပါေစေပါ႕ ဟုတ္လား။ ငါ၀မ္းနည္းေနရရင္ နင္တုိ႔လည္းမေပ်ာ္ေစရဘူး။ နင္တို႔ကို ငါဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။<br /><br />အခန္း(၇)<br />“အသင္ ေမာင္ရဲေခါင္သည္ တရား၀င္မယားရွိလွ်က္နွင့္ ေနာက္မိန္းမထပ္ယူၿခင္း၊ တရား၀င္မိန္းမအား လိမ္ညာလွည႔္ၿဖားၿပီး ကြာရွင္းလက္မွတ္ရယူၿခင္း အစရွိသည္႔ အၿပစ္မွုမွ ထင္ရွားသၿဖင့္ ပုဒ္မ----------အရ အလုပ္ၾကမ္းနွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၀နွစ္က်ေစ” </div><div align="justify"><br />အားလံုးၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ။ ကြ်န္မအတြက္ မွ်တေသာ တရားစီရင္ခ်က္ကို ခ်ၿပီးသြားသည္မွာ တစ္လတိတိရွိခဲ႔ၿပီ။ ဂေယာက္ကယက္ၿဖစ္ခဲ႔ေသာ ရင္ခြင္မွာ တည္ၿငိမ္စၿပဳလာၿပီ။ ကြ်န္မစိတ္ခ်မ္းသာမွုမရွိသလို ၀မ္းနည္းမွုလည္းမရွိခဲ႔ပါ။ သူ႕ေနာက္မိန္းမအေၾကာင္းကိုလည္း ေနာက္ထပ္မစံုစမ္းၿဖစ္ခဲ႔ေတာ႔။ သူ႔အတြက္ေတာ႔ မိန္းမခ်င္းစာနာမိပါသည္။<br />“ေဒါက္တာ လူနာတစ္ေယာက္ အေရးေပၚေရာက္လာတယ္။” သူနာၿပဳဆရာမေလး မ်က္စိပ်က္မ်က္နွာပ်က္ လာေၿပာသၿဖင္႔ ကြ်န္မ၏အေတြးမ်ား ရပ္တန္႔သြားသည္။<br />လူနာသည္ နာလြန္းသၿဖင္႔ ညီးညဴေနသည္။<br />“Blood pressure ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆရာမ”<br />“ ၇၅ ၅၀ ပါ ေဒါက္တာ”<br />ကြ်န္မ ဘုရားတမိသည္။ ေအာက္ေသြးအလြန္က်ေနသည္။ ၿပီးေတာ႔ PDD ။ ကြ်န္မ အလွ်င္အၿမန္ေမြးခန္းထဲသြင္းလိုက္သည္။ “ဆရာမ ေသြးဌာနကို ဖုန္းဆက္ပါ။ အိုေသြး ၂ပုလင္းအၿမန္ေပးပါလုိ႔။” လူနာသည္ သတိမရတခ်က္၊ ရတခ်က္။ လူနာသည္ ညွစ္နုိင္စြမ္းအားမရွိေတာ႔။ ဒီလိုဆုိမၿဖစ္ ကေလးသည္ မိခင္၀မ္းထဲ၌ပင္ ေရမြန္းၿပီးေသသြားနိုင္သည္။ ကြ်န္မ ညွက္နွင္႔ဆဲြေမြးရန္ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ ကံေကာငး္သည္ဟု ဆိုရမည္။ ကေလးက ေခါင္းကစဆင္းလာသည္။ အကယ္၍ ကေလးသည္ ေၿခေထာက္ကစဆင္းလာၿပီဆုိပါက ညွက္နွင္႔ဆဲြေမြးရန္ပင္ ခက္ေနလိုက္မည္။ ကြ်န္မတို႔ ေမြးခန္းထဲတြင္ ၂ နာရီမွ်ၾကာခဲ႔သည္။ ကြ်န္မတို႔ ၾကိဳးစားရၾကိဳးနပ္ပါသည္။ လူ႔အသက္နွစ္ေခ်ာင္းကယ္ခ႔ဲနုိင္သည္။<br /><br />“ေဒါက္တာ ကုတင္ ၁ ကလူနာ ေသြးေပါင္ေတြက်ေနတယ္။ ”<br />ကြ်န္မအၿမန္ေၿပးသြားသည္။ ဟုတ္သည္ လူနာမွာ ေသြးသြန္ေနသည္။ ကြ်န္မ အသက္ကယ္ေဆးထုိးရန္ အၿမန္ၿပင္လိုက္သည္။ ကြ်န္မလူနာအား ႏွလံုးခုန္သံနားေထာင္ရန္ ၿပင္ဆင္လုိက္စဥ္ ေအးစက္စက္အရာတစ္ခုက ကြ်န္မ၏လက္အား လာၿပီးထိေတြ႔လာသည္။ ကြ်န္မလွည္႔ၾကည႔္လိုက္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လူနာသည္ ကြ်န္မအား “မမွီေတာ႔ဘူးမမ ကြ်န္မကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသိတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမ၊ ညီမ မွားခဲ႔သမွ် ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ေနာက္ဘ၀မွပဲ မမရဲ႕ ေက်းဇူးကိုၿပန္ဆပ္ပါ႔မယ္။ ညီမကိုခြင္႔လႊတ္ပါ။” လူနာသည္ အသက္ရွုရပ္သြားသည္။ ကြ်န္မစမ္းသပ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အသက္မရွိေတာ႔။ထုိ႔ေနာက္ ကြ်န္မစိတ္မေကာင္းစြာၿဖင္႔ပင္ ကေလး၏ မွတ္တမ္းအားၾကည္႔လုိက္မိသည္။<br />မိခင္-ၿမခက္<br />ဖခင္-ရဲေခါင္<br />ကြ်န္မအလြန္ပင္ မွင္သက္မိသည္။ဒါ…ဒါဆုိ ဒီကေလးက ကြ်န္မခင္ပြန္း၏ အေသြးအသားေပါ႔။ ဒါဆိုအခု ေသသြားသည္မွာ ၿမခက္။ ေသသူ၏ေနာက္ဆံုးစကားမ်ားကို အခုမွေသခ်ာနားလည္သြားေတာ႔သည္။ ဒီလိုဆုိ ၿမခက္သည္ ကြ်န္မကိုမွတ္မိေနသည္။ ကြ်န္မနွင္႔မေတြ႔သည္႔ ၁လအတြင္း ၿမခက္သည္ သိသိသာသာ ေၿပာင္းလဲသြားသည္။ ကိုယ္ခႏၶာမွာ သိသိသာသာ ပိန္ခ်ံဳးသြားသည္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ သူကေလးကို ေမြးဖို႔ အားအင္မရွိေတာ႔တာ။ ဒါဆုိ ကြ်န္မေၾကာင္႔ ၿမခက္ေသတာေပါ႔။ ကြ်န္မသာ တရားမစဲြခဲ႔လွ်င္……..<br />အခန္း(ရ)<br />“ခြမ္း…………………ခြမ္း…………………..ခြမ္း” မီးဖိုေခ်ာင္မွ အသံၾကားလုိက္ပါသည္။ ၁၀ႏွစ္သာရွိေသးေသာ ထိုကေလး၏ ရင္ထဲ၌ နာၾကည္းမွုမ်ားၿပည္႔နွက္ေနသည္။ ကြ်န္မအားမုန္းတီးေနသည္။ သူ၏အေဖနွင္႔အေမကို သတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္အၿဖစ္ ကြ်န္မကို မုန္းတီးေနသည္။ ကြ်န္မထိုကေလးမေလးအား လူလားေၿမာက္ေအာင္ ေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔ ေရွ႕ေရးအားလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔လုိက္ရင္း သက္ၿပင္းခ်လိုက္မိသည္။<br />ကြ်န္မ၏အမွားေၾကာင့္ ကြ်န္မအားတဖန္ၿပန္၍ သတ္မည္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မေနာက္တစ္ခါၿပန္၍ ေသ၀ံ႕ပါေသးသည္။<br />စာၾကြင္း<br />ရဲေခါင္သည္ ေထာင္က်ၿပီး ၃ႏွစ္အၾကာတြင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါနွင္႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ႔သည္။<br />***************************************************************************</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-100527855313005907?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-21501581552502867982009-07-12T21:03:00.002+08:002009-07-12T21:13:33.947+08:00<div align="justify">အင္း…….ဘေလာ့ကေတာ့ လွ်ာရွည္ၿပီးေထာင္ၿပီးသြားၿပီးၿပီ။ ဘေလာ့ေထာင္ၿပီးမွပဲ အခ်ိန္ကတမင္သက္သက္ညစ္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ အခ်ိန္အခိ်န္ ဘယ္တြင္းထဲက ႏိူက္ရပါ့မလဲေနာ္။ စာမေရးၿဖစ္ေသးတာက အခုတေလာ လုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္ဖို႕စဥ္းစားေနလို႕ပါ။ အခ်ိန္လုလုၿပီး ပို႕စ္အသစ္တင္တင္ေနရတဲ့ ဘေလာ႕သမားမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး အၾကံေပၚလာလို႕ အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လုိက္တာပါ။ စိတ္၀င္စားသူမ်ားကိုလည္း ရွယ္ရာ၀င္ဖို႔ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ အခုတေလာ economic crisis ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ ေသခ်ာတာတစ္ခုခုေတာ့ ရွိသင့္တာေပါ႔ ဟုတ္ဖူးလား……) dividend အေနနဲ႕ေတာ့ ၁၄၀% ေပးမယ္လုိ႕ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းလုပ္ငန္းတိုးတက္ရင္ တုိးတက္သလုိ တိုးေပးဖုိ႔လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ လက္မလႊတ္သင့္တဲ့ အခြင့္အေရးပါ။ ေၾသာ္ အေရးၾကီးတာေၿပာဖုိ႔ေမ့ေနတယ္။ အဓိကလုပ္ငန္းကေတာ့ connector လို႕ေခၚတဲ့ electronic ပစၥည္းတစ္ခု တီထြင္မလုိ႔ပါ။ သူ႔ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကေတာ့ 14.4 kg ပဲ ေလးပါတယ္။ အလ်ားကေတာ့ ၃ လက္မ ႏွင့္ အနံကေတာ့ ၂ လက္မသာရွိတဲ့ memory chip တစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္။ သူ႕မွာ artificial intelligence လုိ႕ေခၚတဲ့ မွတ္ဥာဏ္အတု ထည့္သြင္းထားမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ wireless အၿဖစ္အသံုးၿပဳနိုင္တဲ့အတြက္ သြားေလရာေနရာ မွာ အလြယ္တကူယူသြားႏုိင္မွာၿဖစ္ပါတယ္။ မိုးစိုခံမည္႕ မိုးကာသားအားလည္း အေပၚမွ တစ္ထပ္အုပ္ထားမွာ ၿဖစ္လုိ႕ ေနပူပူ မုိးရြာရြာစိတ္မပူရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘကၳရီအတြက္လည္း မပူရေအာင္ ေန႔မွာဆုိ ေနစြမ္းအား၊ ညမွာဆုိ လ်ွပ္စီးမီးစြမ္းအားကိုအသံုးၿပဳၿပီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ စီမံထားပါတယ္။ တကယ္လို႕ ေန႕အလင္းေရာင္၊ လ်ွပ္စီးမီးေရာင္မရွိတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ ၁၀နာရီၾကာ သံုးခံနုိင္မဲ့ storage ပါထည့္သြင္းေပးထားမွာပါ။ ထူးၿခားခ်က္မွာ ထုိပစၥည္း သည္ သူ႕အား ပထမဆံုး စသံုးမည္႕ လူ၏ အလုပ္ကိုပဲလုပ္ေပးမွာ ၿဖစ္တယ္။အသံုးမ်ားေသာ ဘာသာစကားၾကီး ၁၀၀ေက်ာ္ကို လုိသလုိ လွည့္၍ သံုးႏိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေသာ ၿမန္မာစကားအားလည္း ထည့္သြင္းသံုးနုိင္မည့္ စက္ၿဖစ္ပါတယ္။ ေစ်းႏွုန္းကိုေတာ႕ cost management ရဲ႕ report တစ္ခုအရ US $ 200 လုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္းလ်ာထားပါတယ္။ blog member မ်ားဆုိလွ်င္ အထူး discount ေပးမွာၿဖစ္ပါတယ္။ စက္ရုံ ကိုေတာ့ လုပ္အားခ နည္းတဲ႕ မေလးရွားမွာ ေထာင္ဖို႕ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ၿမန္မာလုပ္သားမ်ားအားလည္း မေလးရွားနဳိင္ငံမွာ wp ႏွင့္ အလုပ္ေခၚဖုိ႕ မေလးရွားႏိုင္ငံက လူ၀င္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးက လူၾကီးေတြႏွင့္ စကားေၿပာဆုိၿပီးပါၿပီ။ စင္ကၤာပူနုိင္ငံမွာေတာ့ representive company အၿဖစ္ပဲ တည္ေထာင္လုပ္ကိုင္မွာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းမွာ ၁ႏွစ္စီမံကိန္းၿဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာမွာ ISOအသိအမွတ္ၿပဳ လက္မွတ္ေလွ်ာက္္ပါမယ္။ ISOလက္မွတ္က်သည္ႏွင့္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းအားစတင္ ၿဖန္႕ခ်ီေတာ့မွာၿဖစ္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ သိခ်င္လွ်င္ ဖုန္းနံပါတ္ ******** သို႕ ၂၄နာရီလံုး စံုစမ္းႏိုင္ပါသည္။ၿမန္မာႏုိင္ငံမွ customerမ်ားအတြက္ လိပ္စာ ဘလာ ဘလာ သို႕လူကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း ဖုန္းၿဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း စံုစမ္းႏိုင္ပါသည္။<br />စက္၏ အဓိက ဖန္ရွင္မွာ လူ၏ဦးေနွာက္နွင့္ ကြန္ၿပဴတာကို တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ေပးမွာၿဖစ္ပါတယ္။ လူ၏ဦးေနွာက္ကေစခိုင္းသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ကြန္ၿပဴတာအား အလိုအေလွ်ာက္ ပြင့္ေစကာ ေခါင္းထဲ၌ ရွိေသာစာမ်ားအား ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္စရာမလိုဘဲ ေမာ္နီတာေပၚမွာ ရိုက္ထုတ္ေပးမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႕ၿဖစ္ၿဖစ္။ အိပ္ရင္းနဲ႕ၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ႔ အရာေတြကို ကြန္ၿပဴတာမွာ စာစီေပးမဲ႔ စက္ကေလးပါ။ ကဲ စိတ္၀င္စားၿပီဆုိရင္ ဖုန္းကေလးသာ ဆက္လိုက္ပါ……………………………………</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-2150158155250286798?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-45854290531400785372009-07-07T01:53:00.015+08:002009-07-07T22:16:19.109+08:00<div align="justify">လူနတ္ဘ၀၊ သေႏၶရ၊ ၿမတ္လွေက်ာင္းအလွဴ။<br />တိုက္တာဗိမာန္၊ ၿမင့္စြာစံ၊ ပိုင္ရန္ေက်ာင္းအလွဴ။<br />ေၾကာက္ေသြးမရွိ၊ ရဲရင့္ဘိ၊ ၿမတ္၏ေက်ာင္းအလွဴ။<br />တိရစာၦန္၊ သရဲေဘး၊ ရန္ေမွာင့္ေ၀း၊ ၿငိမ္းေအးေက်ာင္းအလွဴ။<br />အိမ္မက္လွလွ၊ ၿမင္မက္ရ၊ ေကာင္းလွေက်ာင္းအလွဴ။<br />သူငယ္မၿပန္၊ သတိမွန္၊ ရရန္ေက်ာင္းအလွဴ။<br />ၿမတ္ရဟႏာၱ၊ နိဗၺာန္သာ၊ စံရာေက်ာင္းအလွဴ။</div><div align="justify"><br />စကၤာပူနုိင္ငံသို႕ မၾကာေသးမီကမွ ၀ါဆုိရန္ ၾကြလာေသာ ေကာ့ေသာင္းဆရာေတာ္တစ္ပါး၏ ဆံုးမစာေလးပါ။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဆရာေတာ္၏ ဘဲြ႔ေတာ္မွာ ေဒါက္တာ အရွင္ဇယတိႆၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္သည္ အစက Choa Chu Kang ရွိ ဘဘၾကီးတစ္ဦး၏ေနအိမ္၌ သီတင္းသံုးေနေသာ္လည္း ထိုဘဘၾကီးတို႕သည္ August လ၌ အိမ္ေၿပာင္းမည္ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာေတာ္သည္ ကြ်န္မတို႔ ေနထုိင္ေသာ Bukit Gombak တြင္လာေရာက္၍ အိမ္ငွားကာ ေက်ာင္းထိုင္ေနေသာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးလည္း ၿဖစ္ပါသည္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဆရာေတာ္ႏွင္႕စသိပံုမွာ တစ္ေန႕ေသာ ေသာၾကာေန႔၌ အေဒၚၿဖစ္သူသည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားမည္ လုိက္ခ်င္လိုက္ခဲ့ၾကဟု ေခၚလာပါသည္။ စကၤာပူေရာက္သည္မွာ တစ္နွစ္ၿပည့္ေတာ့မည္ၿဖစ္ေသာ္လည္း မည့္သည့္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုမွ မေရာက္ေသးပါ။ (မွတ္ခ်က္ ။ ။ သၾကၤန္တြင္း Eunos ေက်ာင္းတြင္ မုန္႕သြားစားခဲ့သည္မွလဲြ၍)အေၾကာင္းမတိုင္ဆုိင္ေသး၍လည္း ပါမည္။ သြားမည္ဟုမွန္းထားရုံ ရွိေသး တစ္ခုခုေပၚလာကာ ပ်က္စၿမဲပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေန႔၌ အားရ၀မ္းသာစြာၿဖင့္ ဘုန္းဘုန္း၏ ယခင္ေက်ာင္းအား လုိက္သြားမိပါေတာ့သည္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ေက်ာင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါမွ ဆရာေတာ္သည္ မၾကာမီေက်ာင္းေၿပာင္းမည္ၿဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။ ထိုေန႔၌ ဆရာေတာ္အား ၀ါတြင္းသံုးလလံုး၌ မည့္သည့္ေနရာကိုမွ ၾကြခြင့္မရွိသည္မွာ မွန္ပါသလားဟု ေလွ်ာက္ခဲ့ရာ ဆရာေတာ္က ၀ါတြင္းသံုးလ၌ ဘုန္းၾကီးမ်ားသည္ မူလသီတင္းသံုးေသာေနရာမွ တၿခားတစ္ေနရာကို သြားေရာက္၍ သီတင္းသံုးခြင္႕ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ (၇) ရက္ေၿမာက္ေသာေန႔၌ ယခင္၀ါဆုိခဲ့ေသာေနရာသို႕ ၿပန္လည္လာေရာက္၍ သီတင္းသံုးရသည္ဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ပါသည္။ ထုိသို႔ တစ္ေနရာတည္း၌ သီတင္းသံုးၿခင္းသည္ ဘုန္းၾကီးမ်ားအတြက္ ကထိန္အက်ိဳးကို ခံစားခြင့္ရွိသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ကထိန္အက်ိဳးကို ခံစားခြင့္ရွိသည္မွာလည္း ကာလအပိုင္းအၿခားတစ္ခုသာ ၿဖစ္သည္ကိုလည္း မွတ္သားခဲ့ရပါသည္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဆရာေတာ္သည္ ကြ်န္မတို႔သြားေရာက္ခဲ့ေသာ ေန႔၌ပင္ ပဲြစားတစ္ဦးႏွင့္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိကာ ယခုေက်ာင္းတည္ထားေသာ ဤအိမ္ေလးအား ငွားရမ္းခဲ့ကာ ေနာက္တစ္ေန႔၌ ေက်ာင္းေၿပာင္းလာပါေတာ့သည္။ေက်ာင္းအသစ္သို႔သြားေရာက္ကာ ဆရာေတာ္အား ဆြမ္းသြားပို႔ေသာ အေဒၚေနာက္သို႔ ကြ်န္မတို႔ ညီမႏွစ္ေယာက္လုိက္ရာမွ ဘုန္းဘုန္းႏွင့္စကားစပ္မိကာ ဘုန္းဘုန္းက ၿမန္မာစာရိုက္တတ္လားဟုေမးလာပါသည္။ မၾကာေသးမီက က်င့္ထားေသာ ၿမန္မာစာအား ႏွစ္ေယာက္သားတုိင္ပင္ကာ ၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ တစ္လံုးၿခင္းရိုက္ရပါေတာ့သည္။ ထိုရုိက္ေပးခဲ့ေသာ စာမ်ားအား ဘုန္းဘုန္း၏ ေက်ာင္းဖြင့္ပဲြ၌ လက္ကမ္းစာေစာင္အၿဖစ္ ေ၀ေၾကာင္းကို ထိုေက်ာင္းဖြင့္ပဲြေန႔ေရာက္မွ သိခဲ့ရသည္။ ဆရာေတာ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရင္ ေခၚခဲ့ဟုေၿပာသၿဖင့္ မနက္ကေရာက္ခဲ့ၿပီးေသာ ေက်ာင္းေလးအား ဒုတိယအၾကိမ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ထပ္သြားခဲ့မိရာ ႏွစ္ေခါက္လာစားေသာ ကေလးမမ်ားဟု နာမည္တြင္သြားေလေတာ့သည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဆရာေတာ္သည္ ယခုအခါ တရားဓမၼမ်ားအား ေဟာၾကားလွ်က္ရွိပါသည္။ စေနေန႔၌ ဓမၼာစႀကၤာအသင္းရွိသည္ဟုလည္းသိခဲ့ရပါသည္။ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ပဌာန္းတရားၿမတ္၏အနက္အား လည္းေဟာၾကားမည္ၿဖစ္ေၾကာင္းသိခဲ႔ရပါသည္။ စကၤာပူေရာက္ၿမန္မာမ်ားအားလည္း ကုသိုလ္ေရးမုိ႔ လက္မေႏွးေၿပာခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္အား တင္ရန္ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ ဘုန္းဘုန္း၏လိပ္စာမွာ....</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Sayataw Dr.Ashin Jayatissa</div><div align="justify">#04-376, Blk 372,</div><div align="justify">Bukit Batok St 31</div><div align="justify">Opp. Bukit Gombak MRT</div><div align="justify">ph : 9120 2695 ၿဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶသာသနာၿပန္႔ပြားေရးအတြက္ လာေရာက္၍ တရားၿပေပးေသာဆရာေတာ္၏ ေက်ာင္းအသစ္ေလးအား အဓြန္႔ရွည္တည္တံ႔ဖုိ႔အတြက္ တဖက္တလမ္းက ပါ၀င္ကုသိုလ္ယူၾကေအာင္လား..................</div><br /><br /><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-4585429053140078537?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-29660625352159994062009-06-30T19:45:00.001+08:002009-07-03T15:34:36.131+08:00<div align="left">အခန္း(၁)<br />အဲ႕ဒီေန႕က မုိးမရြာခဲ႕ပါ။<br />ကြ်န္မ ဒီလိုရက္မ်ိဳးကို တစ္ေန႕ေန႕ၾကံဳမွာ သိေသာ္လည္း ကြ်န္မဆီသို႕ ဒီေလာက္ၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ ေရာက္လာလိမ္႕မယ္လို႕ ထင္မထားခဲ႕ပါ။ ကံၾကမၼာေလရူးက ကြ်န္မထံသို႕ တည္႕တည္႕မတ္မတ္ ရိုက္ခတ္ေလၿပီ။ အသက္၂၆နွစ္ရွိၿပီၿဖစ္ေသာ ကြ်န္မအတြက္ ဒီအၿဖစ္ဆုိးသည္ ကမၻာပ်က္သလိုပဲ။ ခိုနားရာရင္ခြင္တစ္စံုကို လက္လႊတ္ဆံုးရွုံုးခဲ႕ရလုိ႕ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ေမာင္…………ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အားကိုးရာ၊ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္၊ အခုေတာ႕ ကြ်န္မအနားမွ ေမာင္ထာ၀ရထြက္ခြာသြားေလၿပီ…………………………….<br />ေမာင္နဲဲ႕ စေတြ႕တုန္းကေမာင္က Botany ေက်ာင္းသား၊ ကြ်န္မက Eco ေက်ာင္းသူ၊ ကြ်န္မ၏ သူငယ္ခ်င္းအရင္း သီတာ၏ မိတ္ဆက္ေပးမွုေၾကာင္႕ ေမာင္နွင္႕ကြ်န္မ သိခဲ႕ရသည္။ ကြ်န္မတို႕ ဒုတိယနွစ္မွာ ေမာင္နွင္႕ကြ်န္မ ခ်စ္သူၿဖစ္ခဲ႕ၾကသည္။<br />“ေမာင္ ေခတ္အနားက ဘယ္ေတာ႕မွခဲြမသြားနဲ႕ေနာ္။” ေမာင္ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းအပ္ၿပီး တီတီတာတာေၿပာခဲ႕ဖူးသည္။<br />“ခဲြမသြားပါဘူးေခတ္ရဲ႕၊ေမာင္ကေခတ္အနုားမွာေခတ္ဆံပင္ေတြၿဖဴ၊၀၀တုတ္တုတ္ၾကီးၿဖစ္သြားတဲ႕ အထိအတူတူေနမွာ။”<br />“ေနပါအံုး ဆံပင္ၿဖဴတာေတာ႕ဟုတ္ပါၿပီ။ ေခတ္ အသက္ၾကီးလာရင္ ၀မယ္လို႕ ဘာလို႕ၾကိဳေၿပာနုိင္တာလဲ။”<br />“ဟင္း ဟုတ္တယ္ေလ သမီးလိုခ်င္ရင္ အေမကိုၾကည္႕ရတယ္တဲ႕ အခုေခတ္ရဲ႕ အေမကိုၾကည္႕ပါလား။ ေခတ္ဆိုရင္ပိုဆိုးမယ္။ဟားဟား……….ဟား”<br />“သြား…………….. ဘာမွန္းမသိဘူး။” ေခတ္ေမာင္႕ကို လက္သီးဆုပ္ေလးနွင္႕အသာထုလိုက္သည္။ ခ်စ္သူနွစ္ဦးရဲ႕ ရယ္သံပ်ံ႕လြင္႕သြားသည္။<br />အခန္း(၂)<br />ဟုတ္တယ္ ေမာင္အဲ႕ဒီတုန္းက ကတိေပးခဲ႕တယ္။အသက္ၾကီးသြားလည္း အတူတူေနမယ္လို႕။အခုေတာ႕ နုပ်ိဳဆဲၿဖစ္ေသာ ေခတ္နွင္႕ ၅နွစ္သာသာရွိေသးေသာ သားေလး နီတာအား ခ်န္ရစ္ၿပီး လူ႕ဘ၀ကို အၿပီးအပိုင္နဳတ္ဆက္ေလၿပီ။<br />“ေမာင္ ဒီလုိဆုိ ကတိမတည္တာပဲ ေမေမ။ သူသမီးကိုေပးထားတဲ႕ ကတိမတည္ဘူးေမေမ။ သူသမီးအနားကေနၿပီး ဘယ္မွထြက္မသြားဘူးတဲ႕၊ အသက္ၾကီးတဲ႕အထိအတူတူေနမယ္တဲ႕။ သားကိုလည္း ရွင္ၿပဳေပးရအံုးမယ္။ သူလုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ သူမေသေသးဘူးမို႕လားေမေမ ေၿပာပါေမရဲ႕ သမီးကိုေၿပာပါ။”ဆရာ၀န္မ်ားက ေမာင္ဦးေနွာက္ေသသြားၿပီဟု ေၿပာေသာအခ်ိန္၌ ကြ်န္မအေမ႕ကို တီးတုိးေၿပာေသာ စကားၿဖစ္သည္။<br />“သမီးငိုခ်င္ငိုခ်လိုက္ေလ ေအာင္႕မထားနဲ႕ေလ။ ေသတဲ႕လူကေသၿပီပဲ။”<br />“ဟင္႕အင္းမဟုတ္ပါဘူး ေမာင္မေသေသးဘူး။ ေမာင္အသက္ရွိေသးတယ္။ ေမာင္႕နွလံုးခုန္သံ သမီးၾကားေသးတယ္။ သူမေသေသးဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြအေၿပာမွားတာမို႕လား။ သူတို႕လူနာမွားၿပီးေၿပာတာပါ။ ေမာင္႕အသက္ရူသံေတာင္ သမီးၾကားေနရေသးတာၾကီးကို”<br />ေမေမသည္ ပူေဆြးေနေသာကြ်န္မအား ေပြ႕ဖက္၍ နွစ္သိမ္႕ေပးရွာသည္။ ေမေမသည္ ေမာင္႕အားမနွစ္သက္ခဲ႕ပါ။ ေမာင္နွင္႕လက္ထက္မည္ ေၿပာတုန္းက အၿပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ခဲ႕သူမွာ ေမေမၿဖစ္သည္။<br />“ေနပါအံုး သူကဘာအလုပ္လုပ္ေနတာလဲ” ေမေမက အသံမာမာနွင္႕ ေခတ္အားေမးသည္။<br />“သူ႕အိမ္ကေတာ႕ ၀န္ထမ္းလုပ္ခုိင္းတာ သူ ကေတာ႕ အလုပ္ကထြက္ၿပီး အၿပင္စီးပြားေရးလုပ္ေနတယ္ေမ” ေခတ္မေၿပာရဲပါ ေမာင္အလုပ္ကထြက္လုိ႕ ေမာင္႕မိဘမ်ားက အေမြစြန္႕လႊတ္ထားေၾကာင္း မေၿပာရဲပါ။ ဒါေပမယ္႕လည္းတေန႕ေန႕တြင္သိမည္႕ အမွန္တရား…..<br />“ဘယ္မွာလည္း ညည္းအေကာင္က မိဘၿဖစ္သူကေတာင္ မုိက္လြန္းလို႕ စြန္႕လႊတ္ထားတာကို ညည္းနဲ႕ေအ ေၿမြေပြးခါးပတ္ပတ္ခ်င္ေနေသးတယ္။”ဒီစကားသည္ ေခတ္ခုိးရာလုိက္ေၿပးမည္႕ည တြင္ ေမေမေၿပာခဲ႕ေသာစကားၿဖစ္သည္။<br />ေခတ္ မိဘစကားအားလြန္ဆန္၍ ေမာင္႕ေနာက္လိုက္ခဲ႕သည္။ မိဘမ်ားသေဘာတူ၍ လက္ထက္ခဲ႕ေသာ လက္ထက္ပဲြမဟုတ္သၿဖင္႕ မစည္ကားခဲ႕ပါ။ တရားရုံးမွာတင္ အသိသက္ေသနွင္႕ လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ႕ရသည္။ ေခတ္ငယ္စဥ္က မက္ခဲ႕ဖူးေသာ ဂါ၀န္အၿဖဴၾကီးလည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္။<br />အခန္း(၃)<br />“ေမာင္ ေခတ္တို႕ ဒီေငြကိုပဲ သံုးရေအာင္ပါေနာ္” ေမေမေပးထားေသာ စိန္နားကပ္အားေပါင္နွံ၍ ေမာင္႕လုပ္ေနေသာ လက္ဖက္ေၿခာက္လုပ္ငန္းတိုးခ်ဲ႕ဖို႕အတြက္ ေပးလိုက္မိသည္။ မိဘအေမြၿဖစ္၍ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း ေနာက္ၿပန္ေရြးမယ္ဟု အားတင္းၿပီး ေပါင္လုိက္ရသည္။ ေမေမသိရင္ဘာေၿပာမလဲ မသိ။ ေသခ်ာသည္မွာ ေခတ္တို႕ေလာက္ မခ်မ္းသာေသာ ေမာင္တို႕မိသားစုအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ ဆဲြေခၚသြားေသာေမာင္႕အား နာၾကည္းေနလိမ္႕မည္။<br />“မိဘအေမြ ပစၥည္းဆုိတာ မေပ်ာက္ပ်က္ေကာင္းဘူး ေခတ္ရဲ႕”ေမာင္က သက္ၿပင္းရွည္ၾကီးခ်ၿပီးေၿပာသည္။<br />“ေမာင္ကလည္း ဒါခဏ သိမ္းထားတဲ႕သေဘာပါေမာင္ရဲ႕၊ ေခတ္ဆီမွာထားရင္ ေပ်ာက္ခ်င္ေပ်ာက္မွာ။ ၿပီးေတာ႕ ေခတ္ကေမာင္႕ေနာက္လုိက္ေနမွာဆုိေတာ႕ ပစၥည္းဆုိတာ လမ္းမွာဆုိ အႏၱရာယ္ကမ်ားတယ္” ေခတ္စကားကိုေမာင္လြန္ဆန္၍မရေတာ႕သည္႕အဆံုး ေမာင္ေခါင္းညိတ္လုိက္ရသည္၊၊<br />ေခတ္နွင္႕ေမာင္ အတူတူ ရွမ္းၿပည္သြား၍ လက္ဖက္ေၿခာက္ဒိုင္ေတြဆီမွာ လိုက္၍ လက္ဖက္ေၿခာက္၀ယ္ကာ ရန္ကုန္သို႕ပို႕သည္။ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းဆီမွလည္း လက္ဖက္ေၿခာက္ အေၾကြးနွင္႕ ယူလုိ႕ရေသးသည္။ ၿပီးေတာ႕ လမ္းသြားရင္းခင္ခဲ႕ေသာ ဦးေလးၾကီး၁ေယာက္ဆီမွလည္း ပိုက္ဆံအကူအညီရခဲ႕သည္။<br />“မင္းတုိ႕လင္မယားနွစ္ေယာက္ကို ဦးကသေဘာက်တယ္ကြ။ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္လည္း ရိွတယ္။ ၾကိဳးလည္းၾကိဳးစားၾကလို႕ ဦးက ကူညီတာကြ။ ဒါေပမယ္႕ အလကားေတာ႕မရဘူး။ မင္းတို႕ဦးကို အတိုးေတာ႕ ၿပန္ေပးကြ ဒါမွအလုပ္သေဘာဆန္မွာ” ထိုဦးေလးၾကီးက သူ႕အက်င္႕အတိုင္း မ်က္ေမွာင္ၾကီးကုပ္ၿပီး ေၿပာသည္။<br />ထိုစကားၾကားေတာ႕ ေခတ္အရမ္းေပ်ာ္သြားသည္။ ေခတ္တို႕မိဘေတြ စကားနားမေထာင္ဘဲ ဇြတ္လုပ္ခဲ႕ၾကေသာ္လည္း ေက်းဇူးမေမ႕ခဲ႕ေသာ္ေၾကာင္႕ပင္ၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ေတြးခဲ႕ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း သားနီတာေမြးၿပီးခိ်န္တြင္ ထိုဦးေလး၏ ၿပန္ေၿပာၿပမွုေၾကာင္႕ ေမေမတို႕က အရင္းအနွီးလုပ္ရန္ ေငြကုိ တဖက္လွည္႕နွင္႕ေပးခဲ႕ေၾကာင္းသိခဲ႕ရသည္။ ေခတ္ေမေမတို႕အေပၚ ၿပစ္မွားမိတာရွိခဲ႕ပါက ခြင္႕လႊတ္ေပးပါေမေမ။<br />အခန္း(၄)<br />“ေမာင္ ေခတ္တို႕ဆီ လူတစ္ေယာက္က လာခ်င္လို႕တဲ႕ ခြင္႕ေတာင္းေနတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။” ေခတ္ထိုေန႕က သနပ္ခါးေရက်ဲေလးကို ပါးမွာလိမ္းကာ ေမာင္အားေမးခဲ႕သည္။ေမာင္က အစကေတာ႕ သေဘာမေပါက္။ ေနာက္မွ ေခတ္အား အသာအယာ ေခါင္းကိုလက္ၿဖင္႕ထုကာ လူရွုပ္မေလးဟု ေၿပာခဲ႕သည္။<br />“ေမာင္ သားေလးလုိခ်င္လား၊သမီးေလးလိုခ်င္လား”ဟုေမးေတာ႕ ေမာင္နဲ႕တူတဲ႕ သားေလးပဲေမြးေပးပါတဲ႕ေလ။ ေခတ္ကသမီးလိုခ်င္တယ္ ဒါမွအကူရမွာဆုိေတာ႕ ေမာင္က သမီးဆုိရင္ ေခတ္နဲ႕တူၿပီး ခိုးရာလုိက္ေၿပးရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲတဲ႕ေလ။ ၾကည္႕ပါလား ေၿပာပံုကိုက။ အဲဒီေန႕က ေမာင္ကုိ ေခတ္စကားမေၿပာေတာ႕ပါ။ ေနာက္ေတာ႕ေမာင္ကလာေခ်ာ႕ပါတယ္။<br />“သမီးၿဖစ္ၿဖစ္၊သားၿဖစ္ၿဖစ္ ေမာင္ကခ်စ္မွာပါ။ ကိုယ္႕သားသမီးကို မခ်စ္တဲ႕မိဘဘယ္မွာရိွလို႕လဲ။ ၿပီးေတာ႕ေခတ္နဲ႕တူလုိ႕ခိုးရာလုိက္ေၿပးမယ္ဆုိလည္း ေမာင္လိုလူမ်ိဳးနဲ႕လိုက္ေၿပးရင္ေတာ႕ စိတ္ခ်ပါတယ္” လို႕ေၿပာေတာ႕ ေခတ္ကဘယ္ေနနုိင္ပါေတာ႕မလဲ ရယ္လိုက္မိေရာ။ ေမာင္႕ဆႏၵၿပည္႕ခဲ႕ပါတယ္။ သားေလးနီတာကို ေခတ္ေမြးခဲ႕သည္။ ေမြးခန္းထဲကထြက္လာေတာ႕ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႕ ေမေမ…………..<br />အခန္း(၅)<br />ေရမႊာေပါက္သြားကာ ေသြးေတြနွင္႕လဲေနေသာ ကြ်န္မအားေဆးရုံအေရာက္တြင္ ေမေမသည္ ေရခ်ိဳးေနစဥ္ ေမာင္႕ထံမွ ဖုန္းရေသာေၾကာင္႕ ေခါင္းေတာင္ေၿခာက္ေအာင္ မသုတ္နုိင္ပဲေၿပးလာခဲ႕သည္ဟု ေမာင္ေၿပာ၍ သိခဲ႕ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမေမနွင္႕ကြ်န္မတို႕ ၿပန္၍ ေၿပလည္ခဲ႕ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေမေမသည္ ေမာင္နွင္႕ ပတ္သက္ၿပီးဘာမွမေၿပာေတာ။သူ႕သမက္အား စိတ္ခ်သြား၍လည္း ပါမယ္။<br />သားေလးေမြးၿပီးေနာက္ ကြ်န္မတို႕စီးပြားေရးလည္းေၿပလည္ခဲ႕သည္။ ယူထားေသာအေၾကြးမ်ားလည္း ၿပန္၍ ဆပ္နုိင္ခဲ႕သည္။ ေပါင္ထားေသာနားကပ္ေလးအားလည္း ၿပန္ေရြးခဲ႕သည္။ အပိုစုေဆာင္းမိ၍ ေမာင္က ကြ်န္မ ၂၄နွစ္ေၿမာက္တြင္ သားနွင္႕ေမာင္႕နာမည္ထိုးထားေသာ ဆဲြၾကိဳးတစ္ကုန္းအား လက္ေဆာင္ ေပးခဲ႕ဖူးသည္။<br />ေမာင္႕ေနာက္တေကာက္ေကာက္လုိက္ေနေသာကြ်န္မ သားေမြးၿပီးသည္ႏွင္႕ ကြ်န္မေမာင္႕ေနာက္လိုက္ခြင္႕မရေတာ႕။<br />“ေခတ္လိုက္ခ်င္လိုက္တာေမာင္ရယ္”လုိ႕ေၿပာေတာ႕ ေမာင္က “သားကငယ္ေသးတယ္ေလ ေခတ္ရဲ႕ ေမာင္လည္းေခၚခ်င္တာေပါ႕”<br />“ဒါဆုိလည္းေခတ္တို႕ သားကိုပါေခၚမည္ေလ ေမာင္ရဲ႕”<br />“ေခတ္ ဒါဟာ စ စရာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ လမ္းခရီးအဲေလာက္ၾကမ္းတာကို ေခတ္က ဘာလုိ႕သားကိုပါေခၚခ်င္ေနရတာလဲ” ေမာင္ကိုေမာင္လည္းသိလိမ္႕မည္ ေမာင္တစ္ခါမွ ေခတ္ကိုအသံမာမာနွင္႕မေၿပာဘူးမွန္း “သားကငယ္ေသးလုိ႕ပါကြာ ေခတ္ကလည္း ၿပီးေတာ႕သားကေမာင္႕ကိုယ္ပြား သားကိုဘယ္နည္းနဲ႕မွ အဆံုးအရွုံုးမခံနုိင္လို႕ပါကြာေနာ္” ဒီလိုေၿပာေတာ႕ ေခတ္ကပဲ လူဆုိးမၾကီးက်ေနတာပဲ။ ဟြန္း………….. တတ္လည္းတတ္နိုင္တယ္။<br />အခန္း(၆)<br />“ကုန္ေတြ အ၀င္ေနာက္က် က်ေနတာေမာင္ေတာ႕ သိပ္သေဘာမက်ဘူးကြာ” ေမာင္နွင္႕စကားေၿပာခဲ႕ေသာ အဲဒီညသည္ေနာက္ဆံုးမွန္းသိရင္ ေခတ္ေမာင္႕ကို ဒီခရီးသြားဖို႕ အၿပင္းအထန္ကန္႕ကြက္မိလိမ္႕မယ္ထင္သည္။ “ေမာင္မနက္ၿဖန္ ရွမ္းၿပည္သြားမယ္ ေခတ္” ေမာင္သြားမည္ဆုိေသာေၾကာင္႕ ေခတ္ထိုညၾကီး ေမာင္႕အတြက္ ၿပင္ဆင္စရာရွိတာမ်ားၿပင္ေပးရသည္။<br />ေခတ္သိသည္။ အဲဒီေန႕က ေခတ္ေနလို႕မေကာင္းခဲ႕။စိတ္ထဲမွာ တမိ်ဳးၾကီး။ မနက္က ေသာက္ေတာ္ေရလဲေတာ႕ ေသာက္ေတာ္ေ၇ခြက္ က်ကဲြသည္။ နေမာ္နမဲ႕နုိင္ေသာ မိမိကိုယ္ကိုယ္သာ အၿပစ္တင္မိေတာ႕သည္။ ေန႕လည္ခင္းက်ေတာ႕ ေမာင္႕ဆီကဖုန္းေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဖုန္းဆက္ေလ႕ရွိေသာေမာင္ အခုအခ်ိန္ထိဖုန္းမဆက္ေသး၍ စိတ္ပူမိ၍ ေမေမအိမ္သို႕ သြား၍ ေနမိသည္။ ညေနအထိဖုန္းမလာေသး။ ေမာင္ဆိုရင္ အိမ္ဖုန္းဆက္လုိ႕ ေခတ္မရွိရင္ ေမေမ႕ဆီဆက္မွာေသခ်ာတယ္။ ဘုရား ဘုရား ေမာင္ဘာမွမၿဖစ္ပါေစနဲ႕...<br />“ဟုတ္ကဲ႕ မ ေခတ္ေႏြပါလားခင္ဗ်ား။ ဒီမွာ ကိုသက္ၿငိမ္ ကား accident ၿဖစ္လုိ႕ အဲဒါ ေဆးရုံတင္ထားရပါတယ္ခင္ဗ်ား”<br />ကြ်န္မ ေမာင္ရွိရာ မႏၱေလးေဆးရုံၾကီးသို႕ ရရာကားနွင္႕လုိက္ခဲ႕သည္။ ေမာင္သည္ ကြ်န္မေရာက္လာသည္အထိ ၿပန္မလည္ေသး။ တကယ္ဆုိ ေမာင္သတိရဖို႕ေကာင္းၿပီ။ ေမေမႏွင္႕သားလည္း ေနာက္ေန႕တြင္ လိုက္လာၾကသည္။ ေခတ္ေရာသားေရာ ေမာင္႕ေဘးမွာေရာက္ေနၿပီေလ။ ေမာင္သတိရပါေတာ႕……………………<br />ကြ်န္မဆုေတာင္းမၿပည္႕ခဲ႕ပါ။ ေဆးရံုတင္ၿပီး ၁ပတ္ၿပည္႕တြင္ ဆရာ၀န္မ်ားက ဦးေနွာက္ေသၿပီဟု သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။ ကြ်န္မနွင္႕သားေလးအား သူစိတ္ခ်လက္ခ်ထားကာ သြားေလၿပီ။ ကြ်န္မ ကံကိုပဲ အၿပစ္တင္ရမွာလား။ ဘာကုိအၿပစ္တင္ရမွန္း ကြ်န္မမသိေတာ႕။ ငိုထားလြန္း၍ မ်က္စိမ်ားအစ္ထေနၿပီ။<br />“သမီးသတိထားအံုးေလ။ သမီး …သမီး” ေမာင္႕ေၿမခ်အၿပီး ကြ်န္မၾကားလုိက္ေသာ ေမေမ႕၏အသံ ထုိေနာက္ ကြ်န္မကမၻာၾကီးနွင္႕ အဆက္အသြယ္ၿပတ္သြားသည္……………………..<br />အေမွာင္ထုထဲ ကြ်န္မလမ္းေလ်ွာက္ေနသည္။ မဆံုးနုိင္တဲ႕ခရီး ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိေတာ႕ ေရလည္းဆာလွၿပီ “ဒါဘယ္ေနရာပါလိမ္႕ ေမာင္ေရာ ဘယ္မွာပါလိမ္႕။ ေတြ႕ၿပီ ဒါေမာင္ဟုတ္ပါတယ္ မွတ္မိတာေပါ႕ ေခတ္ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္ ေမာင္မွေမာင္အစစ္။ ေမာင္ကေရာ ဘယ္သြားေနတာလဲ ေနာက္မွာေခတ္ပါတယ္ေလေမာင္ရဲ႕ ေစာင္႕ပါအံုးေခတ္ကို။ ဟုတ္ပါရဲ႕ ငါကလည္းေမ႕ေနလိုက္တာ ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္ရတာပဲ” ေခတ္တစ္ဦးတည္း ေရရြတ္ကာ ေမာင္ဟုေအာ္ေခၚလုိက္သည္။ ေမာင္လွည္႕ၾကည္႕တယ္ ဒါေပမယ္႕ ေမာင္႕အၾကည္႕ေတြက စိမ္းလိုက္တာ။ ေမာင္ကေမးတယ္ သားေရာတဲ႕။ ဟုတ္ပါရဲ႕ သားေရာ ဘယ္မွာလဲ။ ေနာက္ေတာ႕ေမာင္ကေၿပာတယ္ ဘယ္လုိအေၿခအေနမွာၿဖစ္ၿဖစ္ သားကိုေစာင္႕ေရွာက္ပါတဲ႕ေလ။ ေခတ္ဘာမွမေၿပာနုိင္ေတာ႕ ေခါင္းငိုက္စိုက္ကာ သားကုိငါမေစာင္႕ေရွာက္နိုင္လို႕ ေမာင္ငါ႕ကိုမုန္းသြားၿပီးလားဟု ေတြးေနတုန္း ေမာင္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေခတ္အက်ယ္ၾကီး ေအာ္လုိက္တယ္ “ေမာင္……………….”<br />”သမီး…. သမီးသတိရလာၿပီလား” ေမေမ၏ ဂရုဏာအသံစြက္ေနတဲ႕ မ်က္နွာ၊ သားေလး၏ အၿပစ္ကင္းေသာ မ်က္နွာ၊ ေမာင္၏ ေနာက္ဆံုးစကား ”ဘယ္လုိအေၿခအေနမွာၿဖစ္ၿဖစ္ သားကိုေစာင္႕ေရွာက္ပါ” ေခတ္ေခါင္းထဲေနာက္ေနေသာေၾကာင္႕ အသာမ်က္စိပိတ္လုိက္ကာ စဥ္းစားလုိက္သည္။ ထ႕ိုေနာက္ ေခတ္မ်က္စိၿပန္ဖြင္႕လိုက္သည္ တုိးညွင္းစြာၿဖစ္ လက္ထဲမုန္႕ကိုင္ထားေသာသားအား ”ေမေမ ဗိုက္ဆာလုိက္တာ သားရယ္” လို႕ေၿပာလုိက္ေတာ႕ ကြ်န္မ၏တည္ၿငိမ္သြားေသာစိတ္အား အသိအမွတ္ၿပဳေသာ အားလုံး၏ သက္ၿပင္းခ်သံ၊ ဟုိးအေ၀းတစ္ေနရာက ၾကည္႕ေနမယ္႕မ်က္၀န္းတစ္စံု။မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႕က မိုးမရြာခဲ႕ပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-2966062535215999406?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8161311095882115209.post-848775039585482592009-06-30T19:38:00.001+08:002009-07-07T20:11:13.759+08:00<div align="justify">ဘေလာ႕ကို စိတ္၀င္စားတာၾကာၿပီၿဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ခါမွ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္မေဖာ္နုိင္ေသးပါ။ စင္ကၤာပူ ေရာက္ခါစတြင္ ဘေလာ႕အေကာင္႕တစ္ခုကိုဖြင္႕မည္ဟုစဥ္းစားကာ (freeဆိုလုိ႕ေလ) စမ္းၾကည္႕မိေသာ္လည္း ပထမအဆင္႕မွာတင္ englishစာေသးေသးေလးမ်ားၿမင္ကာ လန္႕ၿဖန္႕ၿပီး လက္ေလ်ာ႕လိုက္၍ မေအာင္ၿမင္ခဲ႕ေပ။ ေနာက္ေတာ႕ အမအသိတစ္ေယာက္၏ မိတ္ေဆြ ဘေလာ႕ဂါတစ္ဦးႏွင္႕သိကြ်မ္းကာ သူ႕ဘေလာ႕ကို၀င္လည္လည္ရင္းကေန တစ္ၿခားဘေလာ႕မ်ားသို႕ ေရာက္ရွိသြားကာ သူတို႕၏ အၿမင္၊ အယူအဆ၊ အနုပညာဖလွယ္မွဳမ်ားကို ေလ႕လာရင္းကေနၿပီး အားမရေတာ႕လို႕ ကိုယ္တုိင္ဘေလာ႕၀င္ေရးတယ္ဆိုပါေတာ႕။ ငါဘေလာ႕ေရးေတာ႕မယ္သိလား ငါဘေလာ႕ေရးေတာ႕မယ္သိလားဟု သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဟစ္ေၾကြးေနတာ ၾကာၿပီၿဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕မွာ အေကာင္အထည္မေပၚေသး၍ သူတို႕လည္းအခုဆို ေမ႕ေနေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။ သူတို႕ကေတာ႕ေၿပာပါတယ္။ ေရးပါတဲ႕ သူတို႕ commentလာေပးပါ႕မယ္တဲ႕ေလ။ ဟုတ္ေတာ႕လည္းဟုတ္သား ဘေလာ႕ေလာကမွာ ရပ္တည္ဖို႕ဆုိတာ ကိုယ္႕အတြက္အားေဆးၿဖစ္တဲ႕ feedback ေတာ႕လုိသား။ ကုိယ္႕ဘ၀အတြက္ မွတ္တုိင္တစ္ခုၿဖစ္တဲ႕ ဒီဘေလာ႕ကိုေရးမယ္ဟု စိတ္ကူးလုိက္တာနဲ႕ အဲဒီညမွာအိပ္မေပ်ာ္ေတာ႕ပါ။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြးရင္းကေန ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေခါင္းထဲ၀င္လာ၍ ေနာက္တေန႕ည၌ စာစေရးပါေတာ႕သည္။ (အဟမ္း အဟမ္း..............) စိတ္ထဲ၌လည္း ငါဒီေန႕ မၿပီးရင္ မအိပ္ဘူးဟုဆံုးၿဖတ္ၿပီး ေရးခဲ႕ရာ ေရးရင္းေရးရင္းနွင္႕ ၁၁နာရီခဲြေနၿပီကိုပင္ သတိမထားမိေတာ႕....(ဇာတ္ရွိန္တက္လာတာ ဇာတ္ရွိန္တက္လာတာ) ကြန္ၿပဴတာကနာရီကို ၾကည္႕မိေတာ႕မွ ၁၁ခြဲၿပီဆုိတာ ၿမင္ေတာ႕မွ အူယားဖားယား အသည္းအသန္ ဘုရားရွစ္ခုိးရပါေတာ႕သည္။ ဘုရားရွစ္ခိုးၿပီးၿပန္လာေတာ႕ ေရးထားတဲ႕စာကို ၾကည္႕ေတာ႕လည္း နဲနဲပဲၿပီးေသး၏။ ဘယ္ၿပီးပါ႕မလဲ ၿမန္မာစာ typing ေနွးရတဲ႕ၾကားထဲ ပဆင္႕ေတြမေပါင္းတတ္၍ ေဘးနားကအမကို အကူအညီေတာင္းရတာက တစ္ဖံု၊ gtalkကုိ ဖြင္႕ထားမိ၍ လာေရာက္နုတ္ဆက္ၾကတဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္မ်ိဳး ၊စိတ္ထဲ၌လည္း ဘုရား ဘုရား ငါဒီေန႕ေတာ႕အိပ္ရပါ႕မလားဟု ေရရြတ္ကာ gtalkမွ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းကို နူတ္ခြန္းဆက္သ ေနေသာေၾကာင္႕ပင္ ၿဖစ္သည္ ။ မတတ္နိုင္ဘူး ကိုယ္႕အၿပစ္နဲ႕ကိုယ္ပဲဟု အားတင္းကာ ဆက္ေရးမည္ၾကံေသာ္လည္း ဘယ္လုိမွ စိတ္ထည္႕လို႕မရေတာ႕။ဒီေလာက္ေတာင္ၿဖစ္လွတာဆုိၿပီး ဇာတ္လမ္းကို အစကေနၿပန္ဖတ္ၿပီးေရးေတာ႕မွ ဆက္ေရးလုိ႕ရေတာ႕သည္။ ေရးရင္းၿပန္ၿပင္ရင္းကေနၿပီး အားလံုးအေခ်ာၿပီးေတာ႕ အခ်ိန္က ည၂နာရီထိုးေနၿပီ။ ကိုယ္႕ပုခံုးကို ကုိယ္ပုတ္ၿပီး ငါတယ္ေတာ္ပါလားဟု အားေပးရင္း အိပ္ယာထဲ၀င္ခဲ႕သည္။ မနက္ေရာက္ေတာ႕ ကိုယ္႕ရဲ႕ ပထမဆံုးလက္ရာေလးအား အမအားေပးဖတ္ခဲ႕သည္။ ဟီး သူဖတ္ေနတုန္းေတာ႕လည္း ရွက္သား ဘာလို႕လဲေတာ႕မသိဘူး။ အင္းေပါ႕ေလ ကိုယ္အေၾကာင္းမဟုတ္တဲ႕ သရုပ္ေဖာ္စာတစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေနတာကးို။ အမ၏အားေပးမွုေၾကာင္႕ အားတက္သြားကာ မလုပ္ၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ ဘေလာ႕အေဟာင္းေလးကို ၿပန္လည္ၿပဳၿပင္ရင္း စတင္ေမြးဖြားလာတယ္ဆိုပါေတာ႕။ ကဲအားလံုးၿပီးသြားေတာ႕မွ သတိရတယ္ ဘယ္မွာလဲ စီေဘာက္။ သူမ်ားေတြလုပ္သလုိ စီေဘာက္။ ငါ႕ဘေလာ႕မွာ စာ၂ပုဒ္ပဲရိွေသးေတာ႕ ဘေလာ႕ၾကီးက ေၿပာင္ၾကီးၿဖစ္ေနပါေရာလား။ ဟုိက္ အဲဒါမွေသေရာ။ အသိအကုိၾကီး ဘေလာ႕ဂါ ဒီေန႕လာပါေစအံုးဟု ဆုေတာင္းမိလိုက္တယ္။ ဒါမွငါ႕ဘေလာ႕ စီေဘာက္နဲ႕ စိုေၿပသြားမွာမဟုတ္ပါလား............. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8161311095882115209-84877503958548259?l=cockroach-notitle.blogspot.com' alt='' /></div>cockroachhttp://www.blogger.com/profile/03768280917347675587noreply@blogger.com2